Kürt Aile

Birden bire yaşamımızda belirmişti, yokuşun başındaki evi kiralayıp girişini bakkal yapmışlardı, ilk defa o zaman farkına vardım onların, mahalleli olarak o zamana kadar hepimiz göçmendik, kimimiz bulgardan kimimiz yunandan, ama çoğunluğumuz sarı kafa idik, bir tek onlar aramızda toparlak kafaları ve tuhaf davranışları ile sırıtıyorlardı. Sonradan öğrendiğim kadarı ile onlar Konya'lılardı, mahallede bir değişim yaşanıyordu ve biz çocuklar bunun farkında değildik. Heyelan vardı yaşadığımız mahallede, milattan önce bilmem kaçıncı binyıldan beri açık olan çeşmeleri kapatıp, evlere şebeke suyu verince belediye, heyelan başlamıştı mahallemizde. Bu yüzden teker teker satılıyordu evler, konyalı bakkalın ardından tam karşısındaki eve anlamadığım bir dil konuşan aile ile iki erkek çocuk taşınmıştı.

Oyun alanında biz maç yaparken yada bilye oynarken, nedense o iki çocuk hep bir arada ve büzülmüş biçimde bizi izlerdi. Derken birgün kırık bir türkçe ile bir çocuğun çıkan bir arkadaşımız yerine oyuna girmek istediğini duydum, ben yabancı olsamda mahalledekiler biliyorlardı onu, girdi ve beş dakika sonra ayağına yediği darbe ile oyundan çıktı. O gün öğrendimki yeni çocuk ve o iki çocuk Kürttü, bizden farklı olarak ve farklı bir dil konuşarak girdiler yaşamımıza,

Bana hep kavga etmemem ve ne olursa olsun o gün anlatmam öğretilmişti, iki kürt kardeş günlerce benim yolumu gözleyip, bana posta koyarken ben hep, ananeme verdiğim söze sadık kalmak adıyla sıvışıyordum olay mahallinden. Bu kardeşler mahallemizde çoğalan diğer kürtçe konuşanlara benzemiyorlardı, biz sarı kafalarla devamlı kavga ediyorlardı, taki bir gün bakkaldan dönerken beni elimde yoğurt tavası, iki kardeş ıssız bir sokakta kıstırıp dövene kadar.

Ben ilk defa içimde bir öfke ile dolu olarak koştum evimize, sadece bana denileni yapmıştım, o güne kadar kimse ile kavga etmemiştim, ama o kadar canım yanıyordu ki üstüme bulaşan kanım yada bana erdem aşılayan ananem umrumda değildi artık, dudaklarımdan sızan ve önlüğüme bulaşan kanı silmeden ve devamlı ağlayarak, ananeme beni rahat bırakmasını, onun yüzünden dayak yediğimi ve aslında rahatça beni dövenleri dövebileceğimi anlatırken, ananemde bana kavganın anlamsız olduğunu aslında kazananın olmadığını anlatıyordu, yedi yaşında bir oğlan çocuğuna anlatılacak sözler değildi elbette ama benim iç çekerek ve ağlayarak söylediğim ben onları döverdim aslında sen olmasan demem üzerine canım ananem, tamam bir dahaki sefere
dayak yiyip dönersen ben seni döverim demesi üzerine sustum.

Alt yanımızdaki evi bir kürt aile kiralayınca bende onları daha yakından tanıma sahibi oldum böylece bu arada. İşin garibi bu ailenin babası olan kişi, bizim gibi sarı saçlı ve sarı bıyıklıydı, ve engüzeli bana her sabah midye denilen ve mükemmel tadı olan garip yiyecekten veriyor olmasıydı. Her sabah o amca ile içimdeki nefret artık sevgiye dönüşmeye başlamıştı ki bir gün beni dövmeye kalkıp dövemeden benden yidikleri dayakla evlerine kaçan o iki kardeş ile benim kürt fobim çocukluğuma karışıp kaldı. Öğrendim ki bazılarına zaza deniyordu bunların ve konyalılardan daha dürüsttüler. Birlikte oynar olduk oyunları, onlar bize kürtçe biz onlara göçmence öğrettik. Bir kaç Konya'lı aile bu arada yerlerini yeni Kürt ailelere bırakarak taşındı mahallemizden birden fazla karılarını ve denklerini yanlarına alarak. Bizden iyi bilye oynayamasalarda bizde onlardan iyi aşık kemiği atamıyorduk. O kış bir düğün yapıldı, ilk defa bir Kürt aile ile bir göçmen aile dünür olmuştu, ben zılgıt çekmeyi öğrendim o gün. Zeybek ve Sirtaki dışında bir oyun olduğunuda, saatler süren bir halaya katıldım bende tüm mahalleli gibi.

Yıllar sonra bir gün kankam Ender Almanya'ya ailesinin yanına gitti, dedesi evi sattı ve taşındılar, bir kaç ay sonrada biz sattık evimizi bir Kürt aileye, mahallemiz oturulamaz raporları ile dolu yüzlerce ev ile birlikte artık bir kürt getosuydu. Aradan o kadar uzun yıllar geçtiki, şimdi her gün sokakta gördüğüm insanlar bir birlerini farklı şekilde ayırır oldular. Ne zaman bir midyeci görsem, ona sevgi ile bakarım hemen gözlerimin önüne o sarı bıyıklı ve sevecen bakışlı Komşumuz gelir. Dilimde "Biji Bratiya Gelan" diye çocukluğumdan kalma bir cümle ile ayrılırım ordan.

bir gün teyzemgile gitmiştik kardeşimin elmasını aldılar biz küçüktük sonra elmayla top oynamaya başladılar kara karalardı sanki yabancılardı saçları üç numara yırtık elbiseleriyle gülüyorlardı kardeşim ağlıyordu ondan üç yaş biyük ve kiloluydum bir büyuklük hissettim onu korumalıydım sinirledim yeni öğrendiğim küfürleri savurarak ikisinide dövdüm ağlayarak kaçtılar kiri elmeyı aldım kardeşime verdim teyzemgilin bahçesine girip elmayla birazda biz top oynadık. Yıllar geçti büyüdük kardeşim benim boyumu bile geçti teyzemgil evini sattı elmayada ne oldu bilmiyorum

Ayrım yapmaya kalkarsak daha çook ayırırız birbirimizi.
Kürt - Türk Ankaralı - Malatyalı Fenerli - Cimbomlu
aşağı mahalleli - yukarı mahalleli Falan okullu - Filan okullu
Kız - Erkek Uzun - Kısa vs vs..
Birliken kuvvet doğar aynı kaderi aynı toprağı paylaşan insanlar
bütünlüğü benimseyip ortak çıkarları için birlikte hareket etmelidirler o kadar......=)

sberk 'çim ben kürt değilim ama şu yazdıklarını hayretler içinde okudum...sen daha onyedi yaşındasın bunlara karar vermen için çok erken

sayın fenasi bey siteye koyduğunuz yazı/yazınız edebi olarak söze gerek bırakmıyor. öykü tarzında yazılması alttan alta yaptığınız tatlı su milliyetçiliğini gölgeliyor. lakin ben bir kürt olarak elimde olmadan yazıdaki kürtlerle ilgili kötü yazılara takılıyorum. önce güzelcene bir yerden yere vuruyorsunuz(anlamadığım garip dili konuşan çocuklar?) sonra ya sanırım fazla gittim birazda iyi şeyler söyleyeyim bu garip dilli garip yaşamlı insanlar hakkında. iyi şeyler bahsederken bile buna bile tahammülünüz yokki kiracınız olan amcayı bir kürt amcası değilde kendin gibi bir göçmen olarak tanıtıyorsun. belki yazarken böyle düşünmediniz lakin o güzel edebiyat dilinizin altında ince damarlı milliyetçilik kanı taşıyan bir tarzınız var. iyi günler

Bütün insanlar kardeştir!
İnsanlığa bulaşmış en büyük hastalık, çıkmaz bir kara lekedir ırkçılık. Tarihin en pis işlerini yaptırtan virüs size de bulaşmış. Bu sitede ne işiniz var? Sitenin ismi anarşist. Anlamı devlet ve hiyerarşi karşıtı birey demek. Burası mı kalmıştı kirletmediğiniz?

Yalnızca iki şey sonsuzdur: İnsanoğlunun aptallığı ve evren. Fakat ikincisinden o kadar emin değilim..." EINSTEIN

Sn.fenasi teşekkürler yazı için.

sn. Dostoyevksi sizin için serbest kürsüye milliyetçilikle ilgili bir konu açıcam. Emre Kongar'ın bir makalesinde ki bölümü aktarıcam.
Okumanız dileğiyle...