İşte Bu Bizim Hikayemiz Olsun..

Sesindeki coşkulu sahtekarlığı homurtulara karışarak kısılan genç kadın devam etmedi ve bahçenin diğer köşesine yürüdü. Feryal’in ensesini takip eden Asude, upuzun masanın köşesinde özenle hazırlanmış ikramlıkları, eskimiş İngiliz çay fincanlarını ve sandalyede oturan sırtı dönük adamı gördü.
Ötesine bakamıyordu.
Yaşlandıkça daha da küçülmüş Dadısı, bir yandan likörlü kurabiyelerden tıkıştırmak için Asude’nin yarı açık ağzına uzanmaya çalışıyor bir yandan da hızlı hızlı konuşuyordu.
“Ah Hanimim, ne çok oldu şizi görmeyeli. Güzelleşmişsiniz, ah zaten hep güzel idiniz ya. Paşa babanız çok sevinecekler şizi” durakladı ”şizi gördüğümüze hepimiz çok sevindik” dedi bir çırpıda.
Çay servisi için sofaya yöneldi aynı hızla.

Damardan eli masaya yaslanmış ihtiyar adam, mumyalanmışçasına yüzyıllardır orada duruyordu da Asude eski bir lahite tapınmaya gelmiş gibi bu mabed sessizliğini bozacak bir mucize bekliyordu.
Feryal yarı ölü bedenin kımıltısızlığının aksine genç ve diri ağzıyla yalarcasına Refik Paşa’nın diğer elini öpüyordu. Gözlerindeki yapmacık minnet Asude’yi tiksindirmedi.
“Babacığım bakınız Asude geldi” diye kimsenin söylemeye cesaret edemediğini söyleyip omuzlarını düşürdü şımarıkça.

Asude Refik Paşa’nın evlatlığıydı.
Yalıya geldiklerinde beş en fazla altı yaşlarındaydı. Kısa bir süre sonra annesini sır dolu bir kazada yitirmiş, Refik Paşa da Asude’nin bakımını üstlenmişti. Kendi kızlarından da ayrı tutardı Asude’yi. Feryal tüm yaşamını bu kıskançlıkla geçirmişti.
Ta ki o geceye kadar…

Refik Paşa eklemsiz boynunu hafifçe geriye attı ve gözlerinin on ikisine eski zamanlardan kalma bir bakış sapladı.

Bulutlar çekildi ayaklarının altından birden Asude’nin.
Çakılıyordu.
Kütlesi değişir miydi.
Değişmişti.
Ayak bileklerinden yanaklarına tırmanan utançla yanıyordu.
Dudaklarının kenarındaki küstah, pervasız kıvrım, o bakışla unufak olmuş moloz yığınına dönmüştü tüm yüzü. Bunu saklamaya cesaret bile etmedi.
O gece; yangının ve yağmurun harp ettiği o gece, aynı bakışı ve bu bahçeyi son kez görüşüydü…

Not: Bu “hikayeyi” biraz aşacak gibi, “roman” desek mi, ya da uzun hikaye…) Bu arada bu metne toparladıktan sonra ortaklaşa bir isim de koymalı derim. Lilith, rugerm ve diğer arkadaşlar şimdi sıra sizde, pilavdan dönenin kaşığı kırılsın:P.

onca yolu tepmesine değmişti doğrusu.işte şimdi tekrar geçmişiyle yüzeleşecekti. film şeridi derler ya hayata, ölmekle yaşamak arasında o ince çizgide durulduğu zaman. asude de kendini o çizginin üzerinde görüyordu.yüreği yerinden çıkacakmışçasına çarpıyordu. kim vardı orada? yoksa o mu?
o idi.evet o...
geçmişinde yedikleri elma şekerinin içinden fırlayıp gelmişti işte. eski evlerinin bahçesine kurduklar kırmızı salıncaktan uçup gitmiiş sanıyordu halbuki onu. sanki sonlu olmayan bir sayı kadar uzun seneler görüşmemişler gibi geliyordu asudeye. kalp atışları daha da hızlandı.'o' nun yüzüne bile bakmadan
- "merhaba"
dedi.
ses yankı yapmışcasına aynı kelimeyle ona geri döndü.
-"merhaba"
bir şarkı mırıldanır gibi bir havaya bürünmüştü asude.şarkı söylerken de hep yere bakardı.sanki o an yaşadığı duyguları biri anlasa tüm gizemi çözüleverecekmiş gibi hissederdi.
ancak daha sonra cesaretle yüzünü kaldırdı.karşısında duran sureti incelemeye koyuldu hiç korkmadan. gördüğü yüz sadece çizgilerden ibaretti. özgürlüğünü kaybetmiş çizgiler...
minnettardı paşa babasına hem de çok. asudeye sevgisini tam olarak göstermese de, hep çekinse de aşırı sevgisinin asudeyi şımartmasından yine de borçluydu ona. bir dünyann kapıları açmışlardı asudeye. yalnız asudenin anahtarının açabileceği bir kapı. onu koruyup kollamışlardı bunca sene. bir türk filmi kıvamında geçe ömründeki en güzel anları geçirmeyi onlara borçluydu.
şimdi bu yanmış bahçeyi görünce düşünmekten alamıyorudu kendini. tepesine gözü kara tırmandıklar kiraz ağacı geldi gözünün önüne. hemen onun olduğu tarafa baktı.ondan geriye kalan sadece simsiyah bir odun parçasıydı.yaz geldiğinde kıpkırmızı olan kirazları bir karalık kaplamıştı.
yapacak bir şey yoktu artık. kül olmuştu her şey. artık yapacak tek bir şey vardı. yüreğindeki kıvılcım da tıpkı bu bahçeyi yakan ateş kadar büyümeden bir damla su bulup onu dindirmek...

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...

devam etsen daha güzel olurdu sosyopat.

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...

Evet keşke...

Keşke hikayeye devam etseydiniz Sosyopat.
Bir önerim olacak, yazılan son 6 yorumu -bu son yazdığım da dahil- sildirelim ve öyküye Paryoşa'nın kaldığı yerden devam edelim. Ne dersiniz?
Not: Kendi metninizi yine edebî forumlar başlığı altında yayımlayabilirsiniz elbette, bir öneri.

onaylıyorum çünkü iki hikaye birbirine karışacak gibi...silinme işi bittiğinde kalına yerden devam ederiz...

silmeyelim görmemiş gibi yapalım
hihihiihihihihihh

sevgiler
prizma üçgen

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu