hikaye

Willy Richards, ıssız bir ormandan geçerken Talih’le karşılaştı. Hemen kaçmaya çalıştıysa da zavallı adamın yüzüne gülmekte ısrarcı olan Talih tarafından yaka paça tutuldu. Willy’nin çığlıkları kesilince “deli misin niye kaçıyorsun benden” diye sordu Talih “düşman değilim ki ben”.
“Senin ne olduğunu, kim olduğunu bilmiyorum” diye karşılık verdi Willy.

Talih gülümseyerek anlatmaya başladı, bir yandan da kaçmasın diye omuzlarına bastırıyordu “Ben zenginliğim, saygınlık ve tanınmışlığım. Ben güzel evim, temiz ve pahalı bir elbise, mutlak rahatlığım. Sıcak bir giysi de olabilirim, bir söğüt gölgesi de. Bitmeyen zenginlikte bir sofrayım”

“Dur” dedi Willy fısıldayarak “lütfen yavaş konuş”.

“Niye” dedi Talih.

Sırt üstü yatarak gökyüzüne bakan, yüzündeki mutlulukla gevşemiş olan Willy Richards, nam-ı diğer Poe mırıldanarak cevapladı:

“Bu kadar bağırarak konuşursan uyanabilirim”.

Fotoğrafım çekiliyor
Bir anne okulun dağılma saatinin geldiğini fark etti, o sırada yağmur da yağacak gibiydi. Sekiz yaşındaki kızını almak için arabasını okula doğru sürdü.
Okulun sokağına döndüğünde kendisini gören kızı kaldırımdan arabaya doğru koşmaya başladı. O sırada bir şimşek çaktı ve küçük kız durup yüzünü gökyüzüne çevirdi, gülümsedi, sonra annesinin arabasına koşmaya devam etti.
Başka bir şimşek çaktı ve küçük kız yine durdu, gökyüzüne doğru baktı, gülümsedi ve koşmaya devam etti. Böylece, aynı hareketleri birkaç defa yaptıktan sonra, nihayet annesinin arabasını park ettiği yere ulaştı.

Kızının tuhaf davranışından bir şey anlamayan anne hemen sordu:
"Kızım, niçin sürekli olarak durdun ve gökyüzüne gü-lümsedin?"
"Öyle yapmam gerekiyordu anneciğim, çünkü melekler fotoğrafımı çekiyorlardı."