Knut Hamsun

Bu insanlar,hafif ve keyifli,sarışın başlarını sallıyor,hayatın içinde bir balo salonunda ki gibi sallanıyorlardı.Bu gözlerin hiç birinde kaygı yoktu,omuzların hiç birinde yük.Bu şen gönüllerde belki tek üzüntü,belki tek gizli kahır yoktu.Ve ben genç ve çiceği burnunda bu insanlarla yanyana yürüyordum,saadetin ne olduğunu çoktan unutmuş,içimde bu düşünceyi okşayıp nazlıyor,korkunç bir haksızlığa uğradığım sonucuna varıyordum.Şu son ayların bu acayip zulmü neydi bana karşı?Eski salim kafamı bulamıyordum artık.Her zaman her yerde en tuhaf azapları ben çekiyordum.Hayallerime işlenen kuvvetlerimi darmadağın eden ufak tefek manasız tesadüflerin,sefil teferruatın baskısına uğramaksızın bir başıma ne bir park kanepesinde oturabiliyordum,nede bir tarafa gidebiliyordum.Tanrı benimi göstermişti?Neden bir başkasını değilde beni?İlle gösterilecekse niçin Güney Amerika'da ki bir adam gösterilmiyordu?İşi kuracalayıpta derin düşündümmü aklım karışıyor.Allahın cilvesine mihenk ve tecelli taşı olarak neden benim seçildiğimi bir türlü anlayamıyordum.Beni bulmak için bütün bir dünyayı atlayıp geçmek,çok garip bir usuldu doğrusu.Eski kitaplar satan Pascha,sevkiyatcı Hennechen ne güne duruyordu!
Yürüyor, bu meseleyi düşünüyor,gerisini getiremiyordum.Başkalarının işlediği suçlardan beni sorumlu tutan Tanrı iradesine karşı en su götürmez itirazları buluyordum.Boş bir kanepe bulup oturduktan sonrada bu mesele zihnimi kurcalayıp başka şeyler düşünmeme engel olmaya devam etti.Aksiliklerin başladığı o mayıs gününden beri kendimde açıkca artan gitgide bir dermansızlık hissediyordum.Kendimi istediğim gibi çekip çeviremeyecek kadar bitkindim adeta...Ufak ve zararlı bir sürü hayvan içime dolmuş beni oyup boşaltmıştı.Tanrı beni büsbütün harapmı etmek istiyordu acaba?Kollarımda bile ağrılar hissediyor,kollarımı her zamanki gibi tutmak bana dayanılmaz acılar veriyordu,tıka basa yemiştim,sinirliydim,sağa sola bakmadan gezinip duruyordum;çevremdeki insanlar geliyor,gölgeler gibi önümden kayıp gidiyorlardı...

''Ölülerden arta kalan tozdur diller''

norvecli ödüllü bir yazardir Knut hamsun...
Aclık romanini mutlaka okuyun cok etkilenmistim bu kitaptan...
tskürler narziss...