Schiller

İNANCIN SÖZLERİ

Büyük değerde üç söz söyleyeceğim size,
Bunlar ağızdan ağza dolaşır biliriz,
Fakat asla dışarıdan doğmazlar içimize,
Haber verir onlardan yalnız kendi kalbimiz;
İnsan bütün insanlık değerini kaybeder,
Bu üç değerli söze inanmıyorsa eğer.

Özgür yaratmış yaradan, hep özgürdür insan,
Zincirlerin içinde doğsa dahi, inanın!
Cahil, kaba güruhun haykırması hep yalan,
Kanmayın sözlerine çılgın budalaların!
Zincirini koparan tutsaklardan korkun siz,
Özgür kimsenin önünde hiç titremeyiniz!

Sonra bilin ki, boş bir laf değildir erdem,
Dürüst olmak mümkündür insana her işinde,
Hayatta sendelese, hatta düşse de şayet,
Koşabilir o yine o tanrının peşinde;
Aklı-selimlerin görmediği şeyleri,
Görür, duyar ve yapar çocuk ruhlu saf biri.

Sonra bir Tanrı vardır, kutsal bir istenç,
İnsanınki ne kadar sarsılsa da, o yine vardır,
Şu geçici zamanın ve uzamın üzerinde,
En yüce bir düşünce; canlıdır, yaşar…
Evrende herşey dönse, değişse de durmadan,
Hiç değişmez, dingin bir güç yaşar her zaman.

Bu üç değerli sözü aklından hiç çıkarma,
Sonra ağızdan ağza yaymaya bak, yeridir;
Her ne kadar dışarıdan doğup gelmeseler de
İç-benlikleriniz o sözlerden haber verebilir;
Ve insani değerini asla yitirmez insan,
Bu üç değerli söze inandığı zaman.




YERYÜZÜNÜN PAYLAŞILMASI

Zeus bir gün seslendi insanlara göklerden:
“Dünyayı size verdim, alın mülkünüz olsun!
Bu sonsuz armağanı bölüşüverin hemen,
Ama kardeşçe yapın, herkes hakkını alsın!”

Eli ayağı tutan herkes geldi üşüştü,
Harıl harıl işlere sarıldı genç, ihtiyar,
Ekin dolu tarlalar hep çiftçilere düştü,
Elde silah avcılar ormanlara daldılar.

Tüccar ambarlarını doldurdu tıka basa,
Altın gibi şarabı rahipler seçti hemen,
Yolları tutan kral çıkararak bir yasa,
Dedi: “Bende onda bir alacağım herşeyden!”

Bu paylaşma bittikten çok sonra bir gün şair,
Uzak uzak diyarlardan gelip dünyaya vardı;
Yeryüzünde nimetler çoktan bitmişti bir bir,
Gördü ki, her nesnenin bir de sahibi vardı.
“Herkese bol bol nimet dağıtırken ey İlah,
Unuttun mu en sadık oğlunun hissesini?”
Diye şikayet etti, haykırdı: “Eyvah, eyvah!”
Tahtına yüz sürerek, yükselterek sesini.

Zeus dedi: “Hayaller aleminde gezersen sen,
Bana söz söylemeye hakkın olmaz evladım!
Sen acaba neredeydin, dünya paylaşılırken?”

Şair dedi: “O zaman ben senin yanındaydım.
Seyrediyordu gözüm yüzünü hayran hayran,
Duyuyordu kulağım göklerin ahengini,
Coşup sarhoş olmuştum ışığınla o zaman,
Dünya nimetlerini kaçırdım, affet beni!”

Zeus dedi: “Ne yapsak, bu dünyayı verdim ben,
Benim malım değildir şehirler, kırlar artık;
Ama Gök’de benimle yaşamak istersen,
Her gelişinde Cennet’in kapısı sana açık.”