İşte böyle bir şey...

İnşallah iyisindir. Sana bir fırından çalınmış sıcak bir günde yazıyorum. İstanbul'un fırın günlerinden biri.
Eriyorum, suya dönüyorum, sonra bazen -tuhaftır- kendimi içip serinliyorum.
İnsan kendini içip serinler mi? Serinliyor, oluyor nasıl oluyorsa işte...

Nasılsın, nasıl gidiyor sıcak hava ile aran? İşin nasıl, memnun musun?
Canım sıkılıyor bugünlerde. Sıkıntı elbet geçecek ama ne zaman geçeceğini kimse bilmiyor.
İçimde, bir denize sarılmak, bir vapur iskelesini bırakmamak tutkusu dalgalanıyor. Maviye dönüyorum sıcağa rağmen. Hoşuma da gidiyor bu. Mavide çok kalamıyorum ama. Niye mi? Hayat gibi değişmeye mecbur kalıyor "o an".

Gençliğimiz tükeniyor milim milim. Geleceğimizi çalıyorlar. İçine ediyorlar dünyamızın binbir yalanla, utanmazlıkla.
Ömrümüz akıyor, önüne bir baraj çekemiyoruz! Niye çekemiyoruz sence?
Gerçeği söylemiyorlar bize, sadece bir ninni okuyup uyutuyorlar bizi.
Ve biliyoruz ki, bir gün denize karışacağız. Tüm kötülüklerden arınacağız. Akıp gideceğiz bir yaprak gibi.
Bir gün kötülüklerden kurtulma düşüncesiyle avunuyoruz belki de. Beyaza vurulacağız o gün...

Fırınım beni kendine çağırıyor. İstemesem de gitmeliyim.
Kar tanelerinden, serin dalgalardan, nemli ormanlardan daha umutlu bir "hoşçakal" ile süslüyorum son cümlemi.
Kendine dikkat et...


28/06/2007
High Hopes