High Hopes'in Kaleminden...

Oraya "dönemem" düşüncesiyle gitmiştim. Bilinçaltıma yerleşmiş olan şeyler beni buna sevketti. Dönmem büyük bir şanstı ve buna şaşırmıştım. Allah'ın sevdiği bir kulmuşum demekki...
Nöbet kulübelerinde neler düşünmedim ki...
Az da ağlamadım... Zaten hayal kurarak ve birşeyleri düşünerek geçirdim askerliği. Böyle olmak da zorunda zaten.
Neler düşünmedim ki. Burada olmayı çok istedim, buz gibi bir İst. gününde yanında olmayı, beraber bir vapurdan öteki vapura geçmeyi, yemyeşil çimenleri, denizi...

Aklıma en çok sen geldin nöbetlerde.
Gariptir, sen her aklıma gelişinde içim parçalanıyordu. Ben orda yalnız, sen burda yalnız ve ikimizin de mutsuz olduğunu bilmek duygulandırıyordu beni.
Bunları elbette bilmiyordun ama ne bileyim belki hissetmişsindir.
Yazdıklarından mutsuz olduğunu anlamıştım.
Ama aynı yerde olmasak da başka ortak noktalarımız da vardı. İkimiz de üşüyorduk mesela. Ama sanırım sen daha fazla üşüyordun.
Mektubun geldiğinde ne kadar sevindiğimi söylesem, herhalde az olur. Bir çocuk nasıl sevinir, işte sanki öyle sevindim. Dolabın en gizli yerinde sakladım o zarfı. Sıksık elime alıp okudum.
Sana yazmak da benim için hem acıydı hem de rahatlatıcıydı. Saklayacak birşeyi olmayan ben, mektuplarda sayfa ve zamana bağlı kalmadan içimden gelenleri sana yazdım. Sonlu yazdım, sonsuz yazdım. Mutlulukla, sevgiyle ve hüzünle elbette.
Mektuplarımı okurkenki seni görmeyi çok istedim.
Senin hâllerini yazdım, seni sana anlatmak gibi oldu aslında bu. Ama güzeldi.

Şarkılar söyledim, şiirler okudum nöbetlerde. Allah'a dua ettim. İnşallah dedim kentime dönerim, bıraktıklarımı tekrar görürüm. Güzel bir şeymiş özgürlük, bunu anladım.
Uzaktık ama yakındık aslında, hatta yanyanaydık o satırlarda. Sen çay içiyordun, ben oturmuş yalnızlığı düşünüyordum. Konuşuyorduk arada...
O satırlar hiçbir kötülüğün ulaşamayacağı bir fenerin ucunda yazıldı. O fener her zaman ışık verdi. Umutla ve bembeyaz. Kağıtlara sığmadı, uzaklığa da sığmadı.
Bilmem ki, aklımda B.Ada'dan vapurla dönerkenki uzaklara giden güneşli bakışın kaldı...

Sen şimdi istediğin yalnızlığına yerleştir bu satırları, özgürleştir veya tutsak kıl.


High Hopes
(23/5/2007)

Sen de şimdi yalnızsındır yine -yine ?-
Nasılsın?

Akşamlardan biri daha oldu yine, hep aynı "akşam"!
Rıhtıma dalgalar vuruyordur ağırdan ağırdan
Nasıl da kokuyordur deniz
Gece için bir yalnızlığı nasıl da hazırlıyordur şimdi
Mesela senin yalnızlığın olsun bu
Vapurların dümen suyundan örülüyordur yavaş yavaş
Martı çığlıkları, korna sesleri karışıyordur
Biraz da ben karışıyorumdur
Solgun, belli belirsiz, bir buğuyu andıran ben
Vapur? O, yalnızlığının bir nesnesi oluyordur hep
Tuttuğun çay bardağı, içtiğin sigara ve saçların da
O hüzne dekor oluyordur
Ve başkaları da, tanımadığın başkaları da...

Hüznünden öpüyorum, o vazgeçemediğim hüzünden.



High Hopes

eline sağlık güzel olmuş...

.
.

"Bence birisi bu şehri alıp klozete atmalı ve üzerine sifonu çekmeli."
Travis Bickle - Taxi Driver

Hangi köşeyi zaptetmişsin ki acaba dönerken karşımda senı buldum..

tşk ederim fikirlerinizi paylaştığınız için.

sevgili h.hopes siirlerini begenerek okuyorum

güzel bir siir olmus bu da...siire en cok yakisan sehir istanbul

sağolun...

Adalar "gel gel" yapıyor
Gitmemek uzak
Ama
Kolaysa gitsene!

Kirli cam yakın
Demir soğuk sıcak
İçimden güneş geçiyor
Bir tek deniz eksik.

Kahretsin!


High Hopes (18/01/2006)

Büyüdükçe
Eskizleri çoğalıyor
Hayallerimizin

Buruşturup
Bir kenara atmaya
Kıyamıyoruz.



High Hopes