Gördünmü Bok koktuğunu söylemiştim...
İşte bir gece daha
Yine Karanlık yollarda Elimde bir şişe şarap...
Kafamda içimdeki derin boşlukta yankılanan bir ses..
Susmayan bir ses Sürekli tekrar eden
Bilmediğim bir dil
İçimi kaplayan bir ses.
Evet onu yalnızca ben duyuyorum
Kulak veriyorum anlayabilmek için
Sonra Kafamı kaldırıp etrafıma bakıyorum...
Boş Boşluktan ibaret herşey
Düşünemeyen insanlar
Göremeyen gözler
Ve Asla elektriklenmeyecek olan kalp ler
Ne zaman bitecek ki bu insanlık
Ne zaman İçindeki seslere kulak verecekler
İşte tam bu anda içimdeki ses anlamlaşıyor.
Belki bir senfoni Belki Hiç Bilinmemiş bir Gam çalıyor Beynimde
Ve bana diyorki Sen buraya ait değilsin..
Sen bu değilsin Bu insanları anlamana gerek yok
Bakarmısın kendileri bile Anlayamazken kendilerini sen nasıl anlayabilirsin
Kendileri bile Gerçeği göremezken Sen nasıl gerçekleri anlatabilirsin
Nasıl gerçek olduğuna inandırabilirsin
Tam o sırada Bir araba geçiyor yanımdan
Şık parlak...
Belliki kendini bir bok zanneden maymunlarla dolu içi
Kokularının güzel olduğunu zanneden bok kokan insanlarla...
Ah dostlarım hala anlamlandıramıyorum şu insanları
Herkes birşeylerin peşinde olmuş
Kimi Yarınki yemeğini düşünürken
Kimi Yarın buluşacağı sevgilisini
Kimi Sadece Cinsel zevk için sevdiği arkadaşını
Ama hiç biri durup Kendinin bu dünya için ne anlam ifade ettiğini düşünmüyor...Ben evet ben düşünüyorum bunu dünya yaratılırken orda değildim ve dünya parçalanırken de orda olmayacağım...Sadece Evime gidip Parçalanmak üzere olan gitarımı elime alıp Bir Bardak daha içki içip Kendimi Mutlu edebilirim...İnsanlık için hiçbirşey ifade etmeyen mutluluk...
Sefil Yazar
Serdar Okumuş
|
Normal
