Yaratacağım Geçici Ruh Halinden Dolayı Özür Dilerim..
Melankoli Üzerine Ritüeller II..
Önsöz..
Bilmediklerimiz değildi bizi üzen,aksine bildiklerimizdir hep en ağır yaralarımızı açan,bizi yamalı bir hayatın koynuna atan.Bildiklerimiz ağırlaştıkça bilemiyoruz ne yapacağımızı ve
unuttukça gülebiliyoruz her şeye.Hayatın anlamıda gülüp geçmek olsa herhalde bilmediğimiz şeylere...
...
Bilmediğim şeylerin çoğalması ve daha çok gülebilmek için hayata kaybolmayı seçiyorum,kendi karanlığımda.Yürümeliyim en tanıdık ve en kalabalık yerlerde,kimseye selam vermeden,bir yere yetişiyormuş gibi,hızlı ve aceleci.Sonra herkes bakarken tutup pencerenin pervazından ve başka hiçbir yere tutunmadan atmalıyım kendimi yaşamak için intihar tadında bir deneyimi ve bilmemeliyim hep yalnızlığımın kucağına ineceğimi.
Şimdi yatıp dizine nadide eserim yalnızlığımın,avuçlar dolusu gözyaşları bırakmalıyım,her kayboluşumda bırakmadığı için beni.Sonra kalkıp oturmalı baş ucumuzdaki sandalyeye ve başlamalı yine en rahatsızlatıcı seanslarına.Benim kaybettiğimi bulmayı başarmalı veya kaybetmek istemediğim şeylere benzememeyi.Başarıyor aslında ve bende onu biraz daha çok seviyorum herkesten o yüzden kalıyor yanımda.Ve doyumsuzluğum mesela onu da kaybetmiyorum ve unutkanlığım,işime yarayacak olanları,yalanlarımı saklayan duyguları,bildiğin,hep gördüğün duygusuz kaskları.
Ama öyleydi..
Kaybettiklerimi ararken,kaybedeceğime elimde olan diğer şeyleri ve duracağıma yani kalacağıma bir ağaç gibi,avuçlarımdan meyveler vereceğime nankörlere,kendimi kaybetmeyi seçiyorum ve unutkanlığımı büyütmeyi.
Ve..
Yüzleri siliyorum hayatımdan,zevkleri bırakıyorum sadece yaşanmış,rüyalarımda bile gözlerim kapalı geziyorum.Duygularımı alıyorum yanıma ve yalnızlığım hiç kızmıyor bu duruma..Diyor ki ;
İnsanlardır gelince kaçtığım,beni büyüten duyguları besle,kapatmandır gözlerini zaten istediğim ve tek taraflı değildir senin bana beslediğin..
Alper Tunga Alp
|
Normal
