Alıntı:
«Sempre caro mi fu quest'ermo colle,
e questa siepe, che da tanta parte
dell'ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati
spazi di là da quella, e sovrumani
silenzi, e profondissima quïete
io nel pensier mi fingo, ove per poco
il cor non si spaura. E come il vento
odo stormir tra queste piante, io quello
infinito silenzio a questa voce
vo comparando: e mi sovvien l'eterno,
e le morte stagioni, e la presente
e viva, e il suon di lei. Così tra questa
immensità s'annega il pensier mio:
e il naufragar m'è dolce in questo mare»
|
hoşlanırım oldum olası bu ıssız tepeden, bu çitten,
birçok yerinden en uzaktaki
ufkun görüntüsünü yok eden gözumden.
ama durup bakarken ardındaki bitmez
tükenmez boşluklara, insanötesi sessizlik,
sınırsız huzura; dalıp giderim düş
dünyama; duracak gibi olur kalbım orada.
ne ki, duyar duymaz hışırtı sesini
yaprakların rüzgarda ölçerim o sonsuz
sessizliği bu sese oranla: bir yandan
ölümsüzlük gelir aklıma, bir yandan ölü
mevsimler; yaşanmakta olan güncel ve
ardından yaşananların yankısı. dalarken bu
sonsuzluğa düşüncelerim, keyif alırım bu
denizde, batan gemide olmaktan...
"... e mi sovvien l'eterno,
e le morte stagioni, e la presente
e viva, e il suon di lei. così tra questa
immensità sannega il pensier mio:
e il naufragar me dolce in questo mare."
"... e ebediyet gelir hatıra,
o ölü mevsimler, bu mevsim de,
şu yaşayan mevsim de, sesi de. böyle böyle efkar
bende o engin kütleye boğulur
ve enkaz olmayı severim o denizde."
Giacomo Leopardi
Sonsuzluk (L'infinito)
Normal
