degi$enler..

yalan · #1 (**permalink**) 16-08-2009, 06:12

"bal" aglatir derlerdi, inanmazdım.

bal, nerdesin? söyle..

diktim, eğrildim.
gülerdim, mala bağladım.
konuşurdum, artık yazıyorum..

bakardım gözlerinin içine, artık sen olan jpeg görünce ağlıyor bu postmodern fuzuli..
adını zikretmeye çekinirdim, artık yasaklı sözcükler listesinde..
oylesine dedim be, Nalan deyince dururum, bakarak kalbimin en acılı bestesine..

söyle nerdesin?

seni ilk gördüğüm, tutulduğum civarlardayım. tavaf ediyorum o okulu hergün..
beni yakan o şeytani anılarımı taşlıyorum..!

birdim, artık sıfır.
doğaldım, artık irrasyonel filan öyle bir şey ne diyeyim..
doğruydum, artık eğri..

peşindeyim!

kararsızdım, artık hedefim var!
senindim, artık seni almayı düşünüyorum.. yok lan yanlış anlama.. gözüm evlilik filan değil de direk sende. kimseyi kolundan tutup getirmeyi düşünmedim daha önce..

alırım bilirsin!

senindim, artık kamu vicdanına kalmış bir zavallı.
gözlerinin esiriydim, artık gözlerinin uykularımı kaçırdığı bir korkak!
yönetmenindim, artık çayını getiren bir figüran,

bile değilim, olmak içinse her şeyimi veririm..

seni severdim, artık çok daha fazla seviyorum..
eskiden dinlerdim, şimdi babam konuşsa he der geçerim..
eskiden seni özlerdim, şimdi seni direk istiyorum.

bal..

sen benim canımsın.. nerdesin?

vldnyvz · #2 (**permalink**) 16-08-2009, 10:41

Bugün belki de ruhumun yoğunluk fonksiyonunun melankolik bir büyülenme haliydi. Açılan kanalların fizyolojisiyle birçok değişkenin oluşturduğu modellerin ortaya çıkarılmasını andıran çalışmalar yapar gibi ellerimi başımın üzerine koyarak, ayaklarımın beni bilinmezliğe doğru götürdüğü Nisan akşamını düşündüm. Çaydanlıktan çıkan buhar, sisli bir evren oldu bilincimin soğuk kış gecelerinde. Bir bardak demli çaya bir dilim limon koyarız ve rengi açılır ya, sanki bir dilim cumartesi yeter olmuştu ruhumun rengini açmaya. İçimde de bir yerler işgal edilmişti adeta.
Şimdi sana neyi anlatayım ki! Kanatlanıp uçan düşlerimi mi yoksa hücrelerimi aydınlatan sonsuzluk ışığını mı? Gördüğüm soğuk rüyaları mı, vurgunu olduğum o kutsal ateşi mi. Ruhuma yansıdıktan sonra damarlarıma sızan mutlak gücü mü? Hem nasıl anlatayım ki?
Oysa ben... Bilincimden çekip çıkaramıyorum sana dairleri. Beynim bir kez daha hayatımın tükenen senelerindeki seninle büyüyüşüme tanıklık ediyor. Tutsaklığıma benziyor, içinde adı sen olan her şey... Varlığının zihnimdeki yansıması, hayatıma dokunan tanrısal bir el ve güzellikler silsilesi. İşte sen busun. Yani hayatımın merkezi. "Çok yorgunum" demişti bir şair. Sonra da eklemişti; "Seyir defterimi başkası yazsın" diyerek... Dönüp ardıma baktığımda, güzelliklerini ve senden yana içimin acımalarını dahi düşünsem, dahası yaşama dair ne varsa topladığımda içime dolan tek şeyin sen olduğunu görüyorum. Hiçbir şey ruhumu seninle doldurmaktan, cumartesi bilgilerini anımsamaktan öteye geçemiyor. Sessizce akan pembe okyanus bile. Hepsi bu.

KOCA Bİ YALANI SEVMİŞİM BEN YAHU NEYAPAYIM ŞİMDİ KENDİME...

uykusuz · #3 (**permalink**) 16-08-2009, 15:55

Ben bir ölü seviciyim..Fırtınalı bi havanın ardından gelen huzurlu bi günle başlmadı bu halim..İnanın ne yaptıysam boynuma tüm vebalim..

Figüranlar uçuşurken etrafta ben sis perdesi koydum araya..Sesimi çıkarmadım sadece gözümü kapattım..Ben bir ölü seviciyim..Seni kalbime gömdüm ve öyle seviyorum..Zararsızca belki de en zararlı halinle..Bi gün tekrar yaşayacağın umuduyla..O gün gelmeden ben biterim..Şunu söylemek isterim en başta..Kime ne dedim..?Tek senleydim ama şimdi herkesle..Bana öyle bakmana dayanamam..Ben seni öyle görünce nasıl dayandım bilmiyourm..Tarifi zor, çok zor..

Olmuyor, ne yapsam olmuyor..Kime küfredeyim şimdi ben..?En başta sana, beni üzdüğün için değil..Nerden duydum bilmiyorum ama şöyle bi söz var aklımda..'seni üzdüğüm için..' demişsin..Üzülsem ağladığımda geçerdi..Bu ölsem de geçmeyecek ki..