canbaba şiirleri-kendine düşman

KENDİNE DÜŞMAN

Sonun doğmadan belliyken neler elinde değil
Hayrı şerre döllediğin menin kendine düşman
Hücrelerin yapısından yaşama doğru eğil
Yazılmış doğmadan kader cenin kendine düşman

Kimi zaman durgun suydun sakin yel gibi estin
Kimler zara veriyorsa,küstün selamı kestin
Kıskanırlar başarını çevrende eşin dostun
Seni göklere çıkaran ünün kendine düşman

Hayatını yok edecek herşeyi üstün kıldın
Kimi zaman bir haberi yüklenmiş bakır teldin
Her bombada ölüm saçan tetiği çeken eldin
Kendi buluşun, bilimin, fenin kendine düşman

Unut gitsin dostum dedin yaşadığım bilmece
Aşk sevgiye umarsızsa nasıl ulaşır güce
Sosu eksik salataya dönmüşse şayet gece
Senin dünya güzelliğin senin kendine düşman

Kimi gün diriydi tenin kimi gün buruşuktun
Kimi gün kumraldın ,esmer, kimi gün karışıktın
Sütten çıkma ak kaşıktın, herkesle barışıktın
Güzelliğin başa bela,tenin kendine düşman

İzi kalsın çamur atta,düşmanlık kalır itte
Acıya kök söktürürsün,mikrobun senin bitte
Şimdi huzurun iyiyse bir gör maziye git’ de
Bu günü zehir eden, dünün kendine düşman

Hayatta çeşitli engel, önünde durur yol, yol
Getiriverir kündeye bir oyunla kafa kol
Her çiçekten bal yapmaya başlarsan dikkatli ol
Başını belaya sokar önün kendine düşman

Çabalar boşa gider ,aşk sona erer nihayet
Her şey seninle hoş bil ki, seninle güzel gayet
Sana inanıp ta ömür tüketiyorsam şayet
Benim kendi kötülüğüm benim kendime düşman


Ahmet Canbaba