İlk tutkunluğum dört yıl öncesine dayanır; usulca gelişen her iyi şey gibi geçen zamanla birlikte bu sevi de alevlendi...


Keyifli demlerimde hüzünlenmek içindi başlangıç...
İnsan sever ya acıyı, öyle görünmekten hoşlanmasak da...
Sonraları, hüzünlü zamanlarda keyiflenmek için savruldu dumanlar...

Diğerlerinden hep nefret ettim, hala da ederim; o saf beyazlıklarından...

"Henüz çocuken belliydi" dedi, yaşlı adam, ucu ezilmiş bastonunu söylediklerini pekiştirmek istercesine yere vururken...
"Etrafındakileri nasıl da baştan çıkardı"...

Kasabanın genç muhtarı sıkılganlık belirtisi ile "kimseyi yoldan çıkardığı yok ihtiyar, tek yaptığı etrafındaki insanlara günü birlik tekrarladığınız şeyler sizi bu kadar üzüyorsa neden bir kez de olsun farklı hareket etmiyorsunuz demekti..."

"hep dedidim zaten,...

O, kimi hala korunan, zarif edeları ile bekleyen sokak lamlarının olduğu yerlerde yürüyüş yaparım çoğunlukla...
Özellikle akşamın ilk saatlerinde sakin bir sokakta ne de hoş görünürler...

Nedendir bu takıntım bilmem, hatırlattıkları fazla olduğundan olsa gerek; Novalis, Hölderlin, Blake, Coleridge, Goethe ve diğer Romantizm kuşağına -özellikle ürettikleri kültüre bayılırım; işte Novalis gece gezilerini çok severmiş, en nihayetinde de devamlı altından geçtiği bir sokak lambasında...

Us düşkünü eskiler doğru bir mantık ile evreni ve yaşantıyı anlayıp anlamlandırmaya çalıştılar sonra us sahibi olduğunu farzeden bir yeniyetme(3. binyıl düşüncesine hazırlık anlamında)çıkıp "şimdiye kadar filozoflar hayatı anlamaya çalıştılar, ama sorun onu değiştirmektir" diye yararsız bir uğraş başlattı...

Oysa gaye herhangi bir şeyden 'kurtuluş' ise ne anlamaya ne de değiştirmeye ihtiyacımız var; tek sorun yok etmekte ve bunu nasıl yapacağımız ile ilgili...