DÜNYA KOKUSU ve VARLIK KORKUSU...
Posted 15-11-2008 at 22:55 by RoNiNeX
Geride kalan...
Nedir geride kalan?
Bazen melankolime yenik düşerim... Bu suskun anlarımdır, düşünür dururum; benliğimi kemiren melanet anlardadır hep... Anlamam, kurtulmak istediğimiz şeylerin üstüne gitmeyiş neden, zorlamak bir şeyi ve yahut her şeyi, neden bu kadar zor? Bu acınası yaşamlara katlanmak için ne bedeller ödemeye razıyız daha? Küçük mutluluklar peşinde, tatminlerle sürdürdüğümüz yaşamların hiçbir şeyi telafi etmediğini bilerek diretmek, erimek, ağır ağır çürümek... İnsan olmanın, birliktelik sağlamanın ederini böyle ödemek ne kadar elim... İçim acıyor; katlanmak niye? Anlayamıyorum...
Kahrolası hayat boyunca tüm duyduğumuz, keyifli ve heyecanlı yaşamın anahtarı peşinde koşmak olduğuydu; kısa süren yaşantının, zamanın tadını çıkarmaktı... Sonra bunlara erişilebilir dönemler geldi ve ‘ellerimin, ayaklarımın onca özgürlüğüne rağmen’ her tanıdığım yüzde, her öğrendiğim kelimede yüreğimde kilitlenmiş bir kapı daha yaratıldı... Şimdi etrafa övünçle öğrettiğim özgürlüğün tarifiyle alev alıyorum... Hepsi bu muydu, tüm kıvranışların cenderesi bu nedenle miydi? Bir şeyleri bu şekilde kaybetmeye ne de koşullanmıştık…
Hayıflanmak, haykırmak adı ne olursa olsun şimdilerde tek uğraşım... Derdim sesimi mi duyurmak, sanmıyorum; daha neyin uğraşını vermek istediğimi de bilmiyorum... Paylaşılanlar ikiyüzlü, kelimeler ikiyüzlü, ‘kendine oyun oynayan’ bir şey varsa onun görüntüsüyüm şimdi, onu yansıtıyorum... Birilerinin de böyle hissedebileceğinden kuşkuluyum... En azından görüyorum üstesinden gelebiliyorsunuz, gelebiliyorlar... Buna nasıl tahammül edilebildiğini bilmek için -öğrenmek için- neler feda edilir bunu da bilmiyorum... Artık bir şey feda etmek istemiyorum, artık hissetmek de istemiyorum; bu oyunu sürdürmek istemiyorum... Tüm gerçekliğimiz bunlar ise tatmak da istemiyorum...
Küçük zevklerinize, küçük mutluluklarınıza ileniyorum... Bir yerlerden hatırlıyorum aslında bir yerlerden, tıpkı o hatıradaki gibi ben de gökyüzünden nefret ediyorum, tüm insanların aksine ona da ileniyorum; bana her şey, ama, hiçbir şey olduğumu anlatan, tüm görkeminin yanında küçücük çaresizliğime tanıklık eden tüm bu şeylere ileniyorum... Melanet dünyanızdaki küçük yerimden ileniyorum...
Hayır... Artık ilenmiyorum, bilmiyorum, hissetmiyorum ve bunları bana hissettiren şeyi yapamıyorum; ağlayamıyorum... İçin için hıçkırıklarıma aşığım ben... Ama artık onları bulamıyorum... Bulamıyorum... Tüm varlığıma ilenç olsun, onu bulamıyorum...
02.4.2004 [04.46]
Nedir geride kalan?
Bazen melankolime yenik düşerim... Bu suskun anlarımdır, düşünür dururum; benliğimi kemiren melanet anlardadır hep... Anlamam, kurtulmak istediğimiz şeylerin üstüne gitmeyiş neden, zorlamak bir şeyi ve yahut her şeyi, neden bu kadar zor? Bu acınası yaşamlara katlanmak için ne bedeller ödemeye razıyız daha? Küçük mutluluklar peşinde, tatminlerle sürdürdüğümüz yaşamların hiçbir şeyi telafi etmediğini bilerek diretmek, erimek, ağır ağır çürümek... İnsan olmanın, birliktelik sağlamanın ederini böyle ödemek ne kadar elim... İçim acıyor; katlanmak niye? Anlayamıyorum...
Kahrolası hayat boyunca tüm duyduğumuz, keyifli ve heyecanlı yaşamın anahtarı peşinde koşmak olduğuydu; kısa süren yaşantının, zamanın tadını çıkarmaktı... Sonra bunlara erişilebilir dönemler geldi ve ‘ellerimin, ayaklarımın onca özgürlüğüne rağmen’ her tanıdığım yüzde, her öğrendiğim kelimede yüreğimde kilitlenmiş bir kapı daha yaratıldı... Şimdi etrafa övünçle öğrettiğim özgürlüğün tarifiyle alev alıyorum... Hepsi bu muydu, tüm kıvranışların cenderesi bu nedenle miydi? Bir şeyleri bu şekilde kaybetmeye ne de koşullanmıştık…
Hayıflanmak, haykırmak adı ne olursa olsun şimdilerde tek uğraşım... Derdim sesimi mi duyurmak, sanmıyorum; daha neyin uğraşını vermek istediğimi de bilmiyorum... Paylaşılanlar ikiyüzlü, kelimeler ikiyüzlü, ‘kendine oyun oynayan’ bir şey varsa onun görüntüsüyüm şimdi, onu yansıtıyorum... Birilerinin de böyle hissedebileceğinden kuşkuluyum... En azından görüyorum üstesinden gelebiliyorsunuz, gelebiliyorlar... Buna nasıl tahammül edilebildiğini bilmek için -öğrenmek için- neler feda edilir bunu da bilmiyorum... Artık bir şey feda etmek istemiyorum, artık hissetmek de istemiyorum; bu oyunu sürdürmek istemiyorum... Tüm gerçekliğimiz bunlar ise tatmak da istemiyorum...
Küçük zevklerinize, küçük mutluluklarınıza ileniyorum... Bir yerlerden hatırlıyorum aslında bir yerlerden, tıpkı o hatıradaki gibi ben de gökyüzünden nefret ediyorum, tüm insanların aksine ona da ileniyorum; bana her şey, ama, hiçbir şey olduğumu anlatan, tüm görkeminin yanında küçücük çaresizliğime tanıklık eden tüm bu şeylere ileniyorum... Melanet dünyanızdaki küçük yerimden ileniyorum...
Hayır... Artık ilenmiyorum, bilmiyorum, hissetmiyorum ve bunları bana hissettiren şeyi yapamıyorum; ağlayamıyorum... İçin için hıçkırıklarıma aşığım ben... Ama artık onları bulamıyorum... Bulamıyorum... Tüm varlığıma ilenç olsun, onu bulamıyorum...
02.4.2004 [04.46]
Toplam Yorumlar 0
