İnsanın sevdiğini zannetmesi ve kendini kandırması kadar acı bir şey varsa bu da ancak sevildiğini zannetmesi...
Tanrının insanlara bahşettiği kalbin bi görevide sevmek midir,yoksa biz mi yükledik bu manayı ona?
İnsan gerçekten sevebilir mi kendisinden başkasını?
Sevmek diye tabir ettiğimiz şey alışkanlığımız değil midir aslında?
Her sabah gülücükler saçarak günaydın dediğimiz kişiye sevdiğimiz için mi yoksa günaydın deyip gülümsemeye alıştığımız için mi öyle davranırız?...

Bazen her şeyin dışında kalmak da yeterli olmuyor… Kâhillik zırvalarını da bir kenara bıraktığımızda, geride, tüm olan bitene kendimizi kaptırışımız kalıyor… Bu dairenin dışında imkânsızı başarıp, abstre kalmış tüm canlılar nasıl da tuhaf gözükür…
Evet, bütün canlı türler arasında soyutlanmış ya da bir şekilde kendini ‘o bildik daireden’ ayrı kılabilmiş canlılar da yaşar! Tuhaf olan, bunların farkında olmamıza rağmen, bu tür canlılarla her karşılaşmanın tekrar...

Geride kalan...
Nedir geride kalan?

Bazen melankolime yenik düşerim... Bu suskun anlarımdır, düşünür dururum; benliğimi kemiren melanet anlardadır hep... Anlamam, kurtulmak istediğimiz şeylerin üstüne gitmeyiş neden, zorlamak bir şeyi ve yahut her şeyi, neden bu kadar zor? Bu acınası yaşamlara katlanmak için ne bedeller ödemeye razıyız daha? Küçük mutluluklar peşinde, tatminlerle sürdürdüğümüz yaşamların hiçbir şeyi telafi etmediğini bilerek diretmek, erimek, ağır ağır çürümek......

Bugün açım:
Güneş ısıtıyor bu sabah da dünya denen kepazeyi!
Ama beni ısıtmaktan yoksun, açım...

Bugün açım:
Çocuklar geçiyor sokaktan, gülümser...
Beni gülümsetmekten uzak, açım...

Bugün açım:
Dostlar "merhaba" diyorlar, uğrayıp, keyifli!
Ama beni keyiflendirmekten ırak, açım...

Bugün açım:
Sabah esintisiyle bezeli kokular içerisinde kahvaltı!
Ama beni doyurmaktan aciz, açım...
...

İlk tutkunluğum dört yıl öncesine dayanır; usulca gelişen her iyi şey gibi geçen zamanla birlikte bu sevi de alevlendi...


Keyifli demlerimde hüzünlenmek içindi başlangıç...
İnsan sever ya acıyı, öyle görünmekten hoşlanmasak da...
Sonraları, hüzünlü zamanlarda keyiflenmek için savruldu dumanlar...

Diğerlerinden hep nefret ettim, hala da ederim; o saf beyazlıklarından...