Oturdum karşına boyun eğerek
en eksiksiz halimle, gizli bir güdüyle itiraf etmeden isteyerek
baktım ellerine, iğneye, o iplik yumağına irkilerek
eklem yerlerine yaslandığım bir sandalyenin şikayeti namına o gıcırtılarında
Annemizin ninnilerine kulak kabartarak

Bir an baktın bana, azarladın utandırdın paylayarak
Akrabası,akranı gibi davrandın o sonsuz işkencenin
batırdın o iğneyi(değil miydi yapılmış kemikten?), ardında iplik önünde tenim...

Ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..
Kelimelerin anlamları sıcaklığını yitirmiş, heceler kor bir ateşken küle dönüşmüş, taşa benzettim kendimi bir anda, sessizliğimin lehçesi susmuş bir mülteci gibi.Değirmen 'de öğüttüm taşlığımı, acıyı, hüznü öğüttüm, aşıma ekledim.Senin dönüşlerinde yoğurdum sevgimi, o ayaz kuytu köşelerde..
Hani severiz ya kahramanların mutlu sonla biten hikayelerini.benim ki de onlardan daha derin ve yerleşmiş bir sevgi şimdi.Taş dedim ya kendime...

Bir soruyla başlamak istedim önce unutamadığınız kayıplarınız nelerdi?
İnsan tanımına giren bir zat olarak ben şunlar olabileceğini düşündüm. Çocukluktan başlanmalı önce . En çok özlenen kayıplar belki de o dönem yitirilenlerdi belki de ne dersiniz? Önce doğarak dünyaya getirilme hatasına istemeden mecbur kalarak ana rahminin o sıcak her şeyden uzak, hayatta bir daha bulunamayacağımız kadar güvenli bir ortamını yitirdik sonra mı neler yitirmedik ki?

Zamanla büyümek zorunda...

Bu sitede bi şiir okumuştum...Maalesef yorum yapma terbiyesizliğinde bulunmayı da ihmal etmedim.
Zor zanaat vesselam şiir.ben cesaret edemiyorum.Hele bazı şiirleri okuduktan sonra...
İşte onlardan biri,
Şair Crag Raine,aktarayım:
BİR MARSLI EVİNE KARTPOSTAL YOLLUYOR

Caxton'lar çok kanatlı mekanik kuşlar
bazılarının üstünde alametleri var.

bakan gözlerin erimesine neden oluyorlar.
ya da bedenin acısız bir çığlık atmasına....

Geçengün notlarıma bakıyordum.Bir çok yaratılış mitosunda,tanrısal bir yaratıcının,kabilenin ilk örneklerini(Bir tür adem havvasını)daha önce varolan bir şeyden biçimlendirmesi ve bu cansız varlıkların içine hayat üflemesi olgusu ile ilgili bir notum gözüme ilişti..
O ilk örnek,kimi yerli halklarda(mecburi antropoloji durağı..)bir ot(Mindanao lu Atalar )kiminde iki sap saz(igorotlar..?)kiminde derinin üzerindeki toprak(Filipinler in iç kesimleri),taşlardan(Selebes li Toredjalar) ağaç kütüğü(Admiralty...