deneme 1
Basit cümleler kurmak isterdim. Birbirine sığıntı, yalaka kelimeler seçmek ve bir cümleyi başka bir cümlenin esaretine sokan bağlaçları aralara tıkıştırmak için harcadığım zamanı, sadece özne ve yüklemden oluşan beş basit cümle kurmaya harcayıp insanların nefes nefese noktaya ulaşmalarını engelleyebilmek isterdim. Ne diyorum ya :/

deneme2
Özlediklerimdenmişsin bastırılması gerekenler içinde içime sızan sen. Yine de beklediğim kadar kötü değilsin ya da ben bu...

Açınca gözlerimi her sabaha bir oyun ararım etrafımda, keyiflenecek bi uğraş...
Atınca adımı sokağa, izleyecek bir çizgi ya da çizilmiş kaldırımlar -üstünden zıplayacak...

Çalışma saati, monitör camına yansıyan yüzü arkadaşımın "hiç büyümeyecek misin?" diyor...

Seçim sonuçları açıklanıyormuş tv de ben, oyun oynuyor muşum...
Hayatlar yaşanıyormuş dışımda ben, oyun oynuyormuşum...
İnsanlar doğarak, ölüyormuş ben, oynuyormuşum...
...

En iyilerimizin sonu genellikle kendi ellerinden olur
sırf uzaklaşmak için.
Ve geride kalanlar
birinin onlardan
uzaklaşmayı neden isteyebileceğini
bir türlü tam olarak anlayamazlar...
/ Charles Bukowski

“Bana hakikati söyle Frank, hatırlıyorsun bunu değil mi? Bir zamanlar hakikatin kıyısında yaşardık. Ve hakikati söylemek neden iyidir, biliyor musun? Hayatından uzun süredir hakikati dışlamış olsa bile herkes onun ne olduğunu bilir. Kimse unutmaz hakikati Frank, sadece yalan söylemekte ustalaşırlar” /Revolutionary Road

Bir kadın eğer budalaysa, eninde sonunda bir insan yıkıntısı ile karşılaşır ve onu
kurtarmaya çalışır.

Kimi zaman da başarır bu işi. Ama bir kadın, eğer budala değilse, eninde sonunda akıllı, sağlıklı bir adam bulup onu yıkıntıya çevirir. Her zaman başarır bu işi. /Pavese (Yaşama Uğraşı'ndan sf:38)