KAYIPLARIMIZ

Bir soruyla başlamak istedim önce unutamadığınız kayıplarınız nelerdi?
İnsan tanımına giren bir zat olarak ben şunlar olabileceğini düşündüm. Çocukluktan başlanmalı önce . En çok özlenen kayıplar belki de o dönem yitirilenlerdi belki de ne dersiniz? Önce doğarak dünyaya getirilme hatasına istemeden mecbur kalarak ana rahminin o sıcak her şeyden uzak, hayatta bir daha bulunamayacağımız kadar güvenli bir ortamını yitirdik sonra mı neler yitirmedik ki?

Zamanla büyümek zorunda kalarak normal bir gelişimin gereği olarak küçücük bedenimizi yitirdik ve koskocaman bedenlere dönüştük. O küçük yüreğimizde ki saf, karşılıksız sevgiyi, heyecanı , çıkarcı, sahte sevgilerle dolu koca yüreklere bıraktık. Bağımlılığımızı kaybettik bu arada.
Bizi koruyan, gözeten, yediren içiren, altımızı temizleyen, her ağladığımız da elimizi tutan, biz uyumadan uyumayan, her şeyimize koşan kişiyi belki yitirmedik ama yaptıklarını istemeden büyüyerek yitirdik.

Zaman geçiyordu yitirilenler arka arkaya sıralanıyordu. Kaygısız sorunsuz hayal dolu, masum çocukluk yılları çoktan kendini sorumluluk dolu, gelecek kaygısı taşıyan daha az hayallerle süslü bir yaşamla yer değiştirmişti bile.
İlkokulda gözümüzde bir dağ kadar büyüttüğümüz öğretmenimiz artık sıradan normal bir insandı.
Masallar gerçek değil hayat zor ve pahalıydı bunlar ise kazandıklarımızdı kayıplarımıza karşılık
Çocukluk ve gençlik aşklarını daha doğrusu onların yaşattıklarıyla hissettiğimiz heyecanın dozunu mu yitirdik ne? Kalp atım sayımız mı azaldı yoksa gelişen teknoloji, yabancılaşan dünya buna da mı müdahale etti?
Her şeyimizi paylaştığımız sıra arkadaşlarımız birer birer hayatımızdan çıktı çıkmayanları kaybetmedik belki ama paylaştığımız zamanı kaybettik mevcut hayat şartlarından

Ve neler neler…

Masumiyet, dürüstlük, iyilik, doğruculuk yavaş yavaş yitiriliyor mu ne? Bu kelimelerin anlamı mı değişiyordu sizce?

Çıkar dolu iş dünyasında neleri kaybetmedik ki belki kişiliğimizi yitiriyorduk ne dersiniz?

Ve evlenerek soyadımızı ,kendimize adadığımız yaşamı tabu olan ailemizinin namus davası haline getirebildiği şeyleri yitirdik
Umutlarımızı beklentilerimizi kaybettik zaman içinde
Zamanla sağlığımızı yitirdik önce karşı dairede oturan gözlediğimiz komşumuzu daha mı az seçebiliyorduk ne , kulağımızı dayayıp dinlediğimiz duvarlar mı kalınlaşmıştı da biz artık duyamıyorduk bilemiyorum
Dişlerimiz kayıpların başında geliyordu aslında önce süt dişlerimizi yitirdik yerine kalıcı dişler geldi yaşasın insan bir şeyler de kazanabiliyormuş diyorken birer birer zamanla onları da yitirdik.
Yaşamak için sürekli para kaybettik tüketim çılgınlığı içinde kendimizi bulduk. Kazanacağız diye şans oyunlarıyla, kumarla az olan paramızı kaybettik. Zamanı geldi işimizi kaybettik, doğduğumuz kenti terk ederek yitirdik.Yine zamanı geldi doğduğumuz evi yıktılar apartmanlar diktiler çocukluk yıllarımızın anılarını yitirdik Her an nasıl bir kazaya kurban gitmedim bu ülkede diye şaşırdık yaşamaya devam ettik Kazalar geçirdik, doğal afetlerle savaştık hatta dünyayla savaştık organlarımızı hatta varlığımızı kaybederek yaşamı kaybettik.



İlkokulda silgimizi , lisede aşklarımızı, üniversitede hayallerimizi yitirdik
Ve daha sonra hayattaki en değerli varlıklarımızı annemizi babamızı, eşimizi dostumuzu ve bekli de çocuklarımızı yitirdik. Tamam yitirecek bişey kalmadı derken en sonunda yaşama şansını da yitirdik böylece ne söyleyecek söz ne de yazacak kelime kaldı.