hayatımın yaşadığım tüm çerezlerini silmek istiyorum,az da olsa çekilmiş olan varsa tüm resimlerinden silinmek istiyorum yaşadığımı kimse kimseye ispatlayamasın.tüm yanlışlarım,pişmanlıklarım,acılarım,umutlarım,tüm yeni bir ben lazım diyerek başlamışlıklarım.bana refakatlik ederek beni yalnız bırakmayan yazgım...hepsiyle birlikte ayrılalım.
herşeyden yoruldum,midemin bulantısından,her an kusacak gibi olmaktan,aynada kendimi görememekten,her seferinde bu sefer demekten..diğer insanların sdoğdukları...

İnsanın sevdiğini zannetmesi ve kendini kandırması kadar acı bir şey varsa bu da ancak sevildiğini zannetmesi...
Tanrının insanlara bahşettiği kalbin bi görevide sevmek midir,yoksa biz mi yükledik bu manayı ona?
İnsan gerçekten sevebilir mi kendisinden başkasını?
Sevmek diye tabir ettiğimiz şey alışkanlığımız değil midir aslında?
Her sabah gülücükler saçarak günaydın dediğimiz kişiye sevdiğimiz için mi yoksa günaydın deyip gülümsemeye alıştığımız için mi öyle davranırız?...