Albert Camus

Albert Camus, 1913 yılında, Cezayir'de, bir tarım işçisinin oğlu olarak dünyaya geldi. Cezayir Üniversitesi'nde zor koşullarda sürdürdüğü felsefe öğrenimini sağlık nedenleriyle yarıda bıraktı. 1938'de Paris'e gitti, ilk yapıtları Tersi ve Yüzü ve Düğün bu dönemde yayınlandı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, direniş örgütünde etkin bir rol oynadı. Edebiyat dünyasına asıl girişini, 1942'de yayınlanan Yabancı adlı romanı ve Si-sifos Söyleni başlıklı felsefi denemesi belirledi. Birbirini tamamlayan bu iki yapıtta, varoluşçu izler taşıyan "saçma" felsefesini geliştirdi. Savaş sonrasında Combat gazetesinde yazı işlerinin başına geçtiyse de, 1947'de gazeteciliği bırakarak bütünüyle edebiyata yöneldi. 1947'de yayınlanan Veba adlı romanı, 50'lerde kaleme aldığı Başkaldıran İnsan ve Yaz başlıklı denemeleri, Düşüş, Sürgün ve Krallık isimli yapıtlarında hem edebiyat hem de düşünce alanlarında yetkinliğini kanıtladı. Bu dönemde, varoluşçuluktan çıkardığı sonuçlarda Jean-Paul Sartre'dan ayrılan Camus, başkaldırma ahlâkı ve insan varoluşuyla ilgili düşüncelerini tiyatro oyunlarıyla da dile getirdi. Mutlu Ölüm ve İlk Adam adlı romanları ölümünden sonra yayınlandı. 1957'de Nobel Edebiyat Ödülü'ne değer görülen ve bugün 20. yüzyıl edebiyat ve düşünce dünyasının en önemli adlarından biri kabul edilen Albert Carnus, 1960 yılında bir araba kazasında yaşamını yitirdi.

Can yayınları’ndan çıkan “Düşüş” isimli romanından alıntıdır.

"iki kere intihar fikri. ikincisinde, hala denize bakarken, şakaklarinda ürkütücü bir yanık hissi.
insanin kendini nasıl öldürdügünü şimdi anlıyorum. yine sohbet, laf çok ama söylenen az.
karanlıkta yukarı güverteye tırmanıyor, calısmamla ilgili bazı kararlar verdikten sonra günü deniz, ay ve yıldızların karsısında bitiriyorum.
su yuzeyi hafiften ısıltılı ama derindeki karanlıgı hissediyorsunuz. iste deniz bu ve ben denizi bunun icin seviyorum!
yasama cağri, ölüme davetiye."

amerika günlükleri'nden

__________________
Kendi kendine itaat edemeyenlere, emredilir! Nietzsche/böyle buyurdu Zerdüşt

hayatta asıl meselenin ne olduğunu ,asıl düşünülmesi gereken ve hayatın yanında aslında bize çok yakın olan bi olguyu yüzümüze vururcasına bize hatırlatır.İyikide bunu yapmıs insanların biraz oturup asıl meseleleri düşünmesi gerek.Camus her ne kadr filozof olduğunu kabul etmesede bnce bu düşünceleri ancak bir filozof kafası üretebilir.

TESEKKÜRLER SN.CAMUS

__________________
Ben, ben olmadan önceki ben.

ölümle biten yaşam saçmadır, evet. bunda kuşku yok. Ama yaşam ölümle bitiyor diye kapayacakmıyız gözlerimizi, yüreğimizin kapılarını bu yaşanası dünyanın güzelleklerine, bunların yanı sıra insanların acılarına, çaresizliklerine ? Madem ki yaşıyoruz, yaşadığımız sürece mutlu olmaya sağımızda solumuzda mutluluk yaratmaya bakmalıyız
diyor Albert Camus
hayranımm ona

__________________
We should've jumped out of that airplane after all
Flying skyways overhead
If wasn't hard to fall
And i had so many crashes
That i couldn't feel
At all...

Bu adamı kesinlikle okuyun. Bu adam bir tane. Felsefi konuşamıyorum hakkında, hayranı, fanı, manyağıyım çünkü. Düşündüğü, yazdığı her şeyde kendimi buluyorum. Varoluşçuluk, absürdizme kendinizi biraz yakın hissettiyseniz acilen bu adamı okuyun. Bir de Jean Paul amcam var onun da ayrı yeri.