Hermann Hesse 1877’de Almanya’nın Calw kasabasında doğdu. Eğitim sistemindeki kısıtlamalara ve misyoner babasının dinsel baskılarına direnerek Maulbronn İlahiyat Okulu’ndan ayrıldı. Bir süre kitapçılık yaptıktan sonra 1904’te serbest yazarlığa başladı. Birinci Dünya Savaşı’nda tarafsız kalan İsviçre’ye yerleşerek Alman militarizmi ve milliyetçiliğini yeren yazılar yazdı. Savaş tutsakları ve gözaltına alınanlar için bir dergi çıkardı. 1923’te İsviçre uyruğuna geçti.
Savaş ortamının ve kişisel sorunlarının etkisiyle ağır bir bunalım geçiren Hesse, Jung’un öğrencisi Lang’dan psikanaliz tedavisi gördü. Lang ile dostluğu Hesse’nin ruhbilime ve Jung’a duyduğu ilgiyi körükleyerek iç dünyasını zenginleştirdi. 1911’de Hindistan’a yaptığı yolculuk Doğu kültüründen etkilenmesine yol açtı. Yapıtlarında, kişinin uygarlığın yerleşik kalıplarından kurtularak özbenliğini bulmaya çalışmasını işledi, insanları kendi yaşamlarını kurtarmaya çağırdı ve Doğu gizemciliğini yüceltti.
Hesse, Doğu kültürüne yakınlığıyla, özellikle 1960’larda Amerika’da canlanan Budizm ve Zen Budizmi akımları sırasında en çok okunan yazarlar arasına girdi. Romanları, öyküleri, denemeleri, şiirleri, politik makaleleri ve kültür alanındaki eleştirel yazılarıyla tüm dünyada 100 milyonu aşkın okura ulaşan, 1946’da Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Hesse, 1962’de İsviçre’nin Montagnola kasabasında öldü.
Başlıca yapıtları: Peter Camenzind (Afa, 1992), Unterm Rad (Çarklar Arasında; Afa, 1990), Gertrud (YKY, 2003), Rosshalde (Afa, 1993), Demian (İlk Gençlik Yıllarım; Say, 1984), Siddharta (Sidarta; E Yay., 1972), Der Steppenwolf (Bozkırkurdu; YKY, 2003), Narziss und Goldmund (Narziss ve Goldmund; YKY, 2002), Das Glasperlenspiel (Boncuk Oyunu; YKY, 2002).
Herman Hesse - YKY
HERMANN HESSE Hayranlarına,
Hesse’nin bir dostunun onunla ilgili anılarından, düşüncelerinden yapılmış alıntılardır. Kalın harflerle belirttiğim sözler Hesse’nin kendi sözleridir.
&
22 Ocak 1961’de Hermann Hesse ile, İsviçre’nin İtalyan bölgesinde, Montagnola’daki evinde öğlen yemeği yedim. Pencerenin önünde kar taneleri savruluyordu, ama uzaklarda gökyüzü parlak ve beyazdı. Başımı manzaradan çevirince masanın öbür ucunda oturan Hesse’nin mavi gözleriyle karşılaştım.
“Ne kadar şanslıyım,” dedim, “bugün kendimi sizinle yemek yerken buldum.”
“Hiçbir şey tesadüf olmaz,” diye yanıtladı,
“burada sadece doğru misafirler buluşurlar. Burası Hermetik çemberdir…” …1946’dan önce Hesse Almanya dışında fazla bilinmezdi. Ama o sene edebiyat dalında Nobel ödülü aldı ve bunu takiben çalışmaları başka dillere çevrilmeye başlandı.
…Hesse’nin kitapları arasında ilk önce Demian’ı okudum…Kitabın kahramanı Demian bir çok hayatı etkiledi ve kuşkusuz yüzlerce kişi onun gücüne ve huzuruna ulaşmaya çabaladı… Demian aslında, kitabı anlatan Sinclair’den asla ayrılmadığı için fiziksel bir varlık değildir. Demian Sinclair’dir, onun en derin benliği, hepimizin derinliklerinde yaşayan bir çeşit arketipsel kahramandır.
…Hesse’nin nerede oturduğunu bilip bilmediğini sordum. Bana o evin kahyası olduğunu ve onu takip etmemi söyledi. Bahçenin girişine ulaştığımızda akşam karanlığı çökmüştü. Kapının üzerinde Almanca Bitte… Ziyaretçi giremez, yazılıydı. Evin kapısında daha sonra Çince’den tercüme edildiğini öğrendiğim Almanca bir şiirin yazılı olduğunu gördüm.
Meng-Tse’nin sözleri
Bir insan yaşlanıp
Misyonunu tamamlayınca,
Ölüm düşüncesini huzur içinde
Karşılama hakkına sahiptir.
Diğer insanlara ihtiyacı yoktur;
İnsanları tanır, onlar hakkında yeterince bilir.
Artık ihtiyacı olan huzurdur.
Bu insanı ziyaret etmek veya onunla konuşmak
Sıradanlıkla onu huzursuz etmek iyi değildir.
Evinin kapısından, içinde kimse yaşamıyor gibi,
Uzak durmak gerekir.
“…Narziss ve Goldmund ruhun iki karşıt eğilimini temsil ediyorlar” dedi. “
Bunları izleyip düşünmek ve hareket etmek. Ama bir gün birleşmeye başlamaları gerekiyor…” “Ne kastettiğinizi biliyorum,” diye sözünü kestim, “çünkü ben de bu gerilimin içinde yaşıyorum ve iki uç noktaya da yaklaşmış durumdayım. Düşünmenin huzurunu hayal ediyorum, ama yaşamak zorunluluğu beni harekete zorluyor…”
“
Gökyüzündeki bulutlar gibi kendini alıp götürülmeye bırakman gerek. Direnmemelisin. Nasıl Tanrı bu dağlarda ve bu gölde varsa insanın kaderinde de var…”
&
“…Profesör Jung’u gördüm. Semboller onu da büyülüyor. Onları yorumluyor, analiz ediyor. Hintlilerin onun çalışmalarıyla fazla ilgilenmemelerini çok tuhaf buluyorum.”
Hesse
“Bunun yanıtı Hindistan’ın sembolleri yorumlamamasıdır.” dedi.
“…benim kitabım Sidarta Hindistan’da ancak 20 yıl sonra yayımlanmıştır. Üstelik Sidarta sembolleri yorumlamaz. Sık sık Hintlilerin bu soğukluklarının, mesafeliliklerinin bir tür “zihinsel kendini beğenmişlik” olduğunu düşünürüm… Ama Jung’a geri dönersek sembolleri yorumlamakta haklı olduğunu düşünüyorum. O çok büyük bir dağ, olağandışı bir dahi… Onu bir daha ziyaret ettiğinizde ona Bozkırkurdu’nun saygılarını iletin.”
&
“İnsanın ruhun problemleriyle uğraşmaya devam edeceğini zannediyor musunuz?
“Ah!” diye bağırdı, “
elli yıl sonra dünya makineler mezarlığına dönecek, ve uzay adamının ruhu kendi roketinin kabini olacak.”
&
“…Kelimeler gerçekten de bir maskedir.” dedi.
“Nadiren esas anlamı ifade ederler; aslında onu saklarlar.” &
“Yaşamdan sonra bir şey olup olmadığını bilmek önemli mi?”
“Hayır, önemli değil… Ölmek Jung’un kolektif bilinçdışı’na düşmek gibidir ve oradan biçime, saf biçime dönersiniz…”
Alıntıların yapıldığı eser: C.G.JUNG&HERMANN HESSE İki dostluğun anıları, Miguel Serrano, İlhan yay.
Hermann Hesse
Normal
