Nazım Hikmet Ran

Nazım Hikmet Selanik'te 20 Kasım 1901’de dünyaya geldi. Ailesi 40 gün için bir yaş büyük görünmesin diye doğum...

diyecektim erken döenmlerinde yazılmıs olmalı bu siir...öleymiş..ama gene de tadı tuzu var ilk olanlardan olmasından dolayı...

__________________
"biz televizyon izleyerek, milyonerler, sinema tanrıları, rock yıldızları olacağımıza inanarak büyüdük ama olamayacağız... hepimiz heba oluyoruz... bütün bir nesil benzin pompalıyor, garsonluk yapıyor ya da beyaz yakalı köle olmuş... reklamlar yüzünden araba ve kıyafet peşindeyiz... nefret ettiğimiz işlerde çalışıyor, gereksiz şeyler alıyoruz... bizler tarihin ortanca çocuklarıyız... bir amacımız yok; ne büyük savaş ne de büyük bir buhran yaşadık... bizim savaşımız ruhani savaş... ve bunalımımız kendi hayatlarımız..." Chuck abi

Kendisine yapılmış tüm haksızlıklara rağmen...

''İinsanların içindeyim, seviyorum insanları '' diyen büyük insan..

__________________
Ben def ettikçe alçak virüsler ürüyor. Ben doğrumu deştikçe onlar komikmiş gibi gülüyor. Bilmiyorlar aslında onlar karşımda yavaşça ölüyor....

Akşamdı, adı bahar mı, gül mü, güz mü, ilk görüşte gülmeye başlamıştı. Biraz dalgın sesi titrek, selam vermemiştim oysa, belkide kırdım istemeyerek, hızlı hızlı yürüyordu. Kaşını almış, dudağını boyamıştı, yüzü sonbahar hüznü güneşe benziyordu, gülüşü birden bire geldi. Beklemiyordum keskin bir bıçak gibi saplandı aklıma, hep böyle cana yakın mı bakar acaba? Akşamdı, uzak bir deniz kenarında oturmuş efkar yakıyordum. Karanlık tutmuştu yolları, kimbilir kimin kimin boynundaydı kolları. Gecelerdir kötümserdim, sakallarımı uzatmış durup durup uzakları dinlemiştim. Belki de bir zehirli göz tarafından zehirlenmiştim. Telofonu geldi aniden, dilinde kelimeler bişeyler söylüyordu. Dilinde kelimeler, bilerek, bilmeyerek bişeyler söylüyordu gülerek. Yaz geçti, kış geçti, benden bir bahar geçti. Ben bahardan geçmedim. Akşamdı, uyanıktım, yatağımda oturuyordum. İstanbul mışıl mışıl uyuyordu. Şimdi ne yapıyordu, ne yemiş ne içmişti, nerede dans etmişti, gözleri dolu muydu, yoksa düşleri dolu muydu, neyse neyse bunları düşünmek istemiyordum. Kanıma girmişti bir kere, sanki başı göğsümde, eli elimdeydi. Yaşamak sevmekten geçer diyerek belkide sevdim isteyerek...
Sabahtı, o yoktu, ben yıkılıp gitmiştim. Bir daha ne zaman, nerede, ne olacağımızı ikimizde bilmiyorduk. Belki yeni başlayacaktık, belki hiç başlamayacaktık, belki de başlayıp bitirmiştik. Belki de Belki de..
Nazım Hikmet Ran/ (Bahar Gülü)

Ölüm yıldönümü bugün. Ölmedi kalbimizde yaşıyor türünden geyikleri sevmem ama bir hatırlayalım, hatırlatalım istedim..

Mavi Gözlü Dev (1901-1963)

Rahat uyu...

nazım'a ve hasret'e

hasret pencerenin pervazını özlemekti
biraz da perdeyi savuran rüzgarı
ve..
kıskanmaktı gemileri okşayan dalgaları
hasret
var gücünle iç çekmekti..

kabrero..

her okuyuşta yine-yeniden mutlu olduğum-sevdiğim şairim...

candır...

can...

__________________
hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx

O mavi gözlü bir devdi Minnacık bir kadın sevdi.

__________________
Quorsum hoec tam putida tendum?