Toplumsal Kavramlar

Toplumda niçin, dışlandığımı hissediyorum çevremdekilerin beni sevdiğimin farkındayım ama ben bir türlü buna kendimi inandıramadım, sizlerin de yorumlarınızı bekliyorum

biz de seni seviyoruz, inan buna..herkes herkesi çok seviyor bir sen mi fazlasın, herkes senide seviyor, belki benden bile çok
Ah ahh kendi delirmemin ilk günlerini hatırlattın bana, sevdim seni
İnsan garip bir yaratık, bazen keşke beyinsiz olsaydım diyorum, bazen amigdalama, bazen hipotalamusuma bazen tüm benliğime daha da kötüsü bazen tüm sevdiklerimde dahil tüm insanlığa küfürler saçıyorum, bi işe yaradığı yok tabi rahatlamanın dışında.. Aynı şeyleri bende yaşıyorum bazen sıklıkla yaşadığım dönemlerde olmadı değil..sevmek hayatta en zor şey aslında bunu öğrendim, sadece insanlardan değil, en çok kendimden öğrendim bunu..Ben ne kadar çok seviyorum yakınlarımı? buna bile net cevap veremezken, sevmenin anlamını,tüm bunların nedenini feromonlarda aramak yalan bahaneler silsilesi içinde buluyorum kendimi, sonra koyveriyorum gidiyor..ama iyi oluyor, sende yap..tavsiye ederim koyver gitsin, sen hayatını anlamlandırmaya çalış sadece, gerisi boş

Çevrendeki insanların seni sevdiğine emin olduğun halde bir boşluk ve dışlanmışlık hissediyorsan ihtiyacın olan duygu sevgi değildir belki?

galıba insanlardan cok fazla ılgı beklıyosun yada gecıs donemının bı fazısın kımbılır..?
pekı sen o ınsanları sevıyomusun kendıne bunu sorarak ınanma mevzuna devam edebılırsın belkıde ..

Beklenti sarsar insanı. Bekleme hiç bir şey. Üzülürsün böyle. Hem toplum seni sevince noolacak? Araya karışmak mı istiyorsun. Asimile olursun. Seni dışlıyorlarsa onlar gibi olmadığın içindir. Olma. Kaybolma. Kendin ol yeter. Başkası gibi davranmaya çalışırsan zaten mutlu olamazsın. Belki de herhangi biri (kendin, bişey) bile olmamalısın. Hissettiğin gibi yaşa yeter...

aynı sorundan muzdarip im.

o dışlanmışlık hissi geçmez eğer farkındalık yüzeyin yüksekse. ama bir süre sonra varlığını bile zar zor hissedeceğin raddeye gelir. hissettiğin zaman kısa bir süreliğine duman adamlıktan çıkarsın. o yüzden çok kötü bir his değil zamanla duyarsızlaşılır. bir iğneyle ömür boyu yaşamak gibi

katılıyorum. aynı durumdayım. alıştım desemde kendime çoğu zaman gözlerim doluyor etrafimdakilere kızıyorum sonra. o dışlanılma hissi hiç gitmiyor yinede. sanki hep herşeyin bi parçası olmak istemek gbi bişi, bunun sonucunda da boş bir insan olduğumu düşünmeye itiorum kendimi (:

boş olduğunu düşünme yahu. üzerine gitme. yoksa vay halimize