Düşünüyorum, öyleyse var mıyım?

Var olmamı kanıtlayan düşünme edimine sahip olmam mıdır?

Varlığım dünyaya geldiğim an'da mı başlar?

Sorgulamak benliğimi dünyaya katar mı ya da benliğimi dünyadan soyutlar mı?

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

Düsünüyorum öleyse varmıyım yokmuyum...düsünüyorsan varsın düsünmüyorsan yoksun(mantık bu!)
Burda düsünmenin ne kadar önemli oldugunu vurguluyor.Kisinin kendini bulmasi yönünden cok anlamlı bir cümle...
Bir o kadar da Septiklerle dolu bir cümle...(Şüphe içinde şüphe)
Dogru bilgiye ulasana kadar herseyin varlıgından şüphe eden ve ''düşünüyorum öyleyse varım'' diyen Descartes nasıl olmuş da kafayi yememis...(yemiş de ben mi bilmiyorum acaba)
''Düsünüyorum öleyse varmıyım'' herkes kendince biseyler düsünür.Düsünsende varsın düsünmesende varsın...
Kelime oyunu gibi bune yahuu...(delirmesem iyi)
Düsünebildigim kadarıyla varım kardesim varım...cok sükür Allah'a

Varlık yokluk, yokluk da varlıktır ... öyleyse var olan varlık /yoktur_

Bin gölge, bin ağaçtan, bir güneşin gölgesidir.. _/ *

_gölge'li/ *

okuduğum bir kitabın arka sayfasındaki yazı şöyleydi;

şimdi ben bi insan düşünüyorum,düşündüğüm insanın düşünen biri olduğunu düşünüyorum, düşündüğüm insanın düşünen bi insanı düşündüğünü düşünüyorum,düşündüğüm insanın düşündüğü düşünen insanın ben olduğunu düşünüyorum,o halde düşündüğüm insanın düşündüğü düşünen insan bensem ben bi düşünce oluyorum,düşündüğüm düşünen insanı ben düşündüğüm için düşündüğüm insan da bir düşünce oluyor..


: )

.gölge'li_\

bismillah kanca one
düsün düsün poktur işin.Nerde cokluk orda pokluk...düsünmesek daha iyi mi ne
Allah'ım aklıma mukait ol...

ne olcak caneyy düşünce işte varmıyım yokmuyum meselesi..

dert etme sen..boşver..sakin ol..

.gölge'li_\

17.yüzyıl filozofu descartes in felsefesinin temel önermesi ve hatta çıkıs önermesidir.Descartes her seyden süphe eder ama onun ki farklı bi süphedir.Süphe eder ki,daha sonra süphe etmediği veya etmiyeceği bilgiler açık ve seçik olsun.Sonunda der ki:her seyden süphe ediyorum.Su halde kesin olan tek sey süphe ettigim.Süphe ediyosam düsünüyorum.O zaman düsündüğümden de süphe etmiyorum.Düsündüğüm de kesin.Düsünüyorum öyleyse varım.Çağın bi baska filozofu descartes e der ki: geziyorum öyleyse varım.Ama descartes ın burda elde ettiği önerme tamamen bilinçle,usavurmayla edenilmistir.Gezmekse gözlemlenerek elde edilen bilgidir ve süpheye açıktır.Velhasıl felsefe tarihinin en sağlam önermelerinden birisidir cogito ergo sum

her ne kadar inanmasam da,bir tanrının varolduğunu kabullenmek gerekir

insanın kendi varlığını hissede bilmesi, ve kendine nedeni ve niçini sorabilmesi ,düşünce yoğunluğunda yaşamı kurgulayabildiğindendir..
hiç bir şeyin, var olma nedeni düşünce değildir, düşünce yaratıcı olsa önce tanrının yaratılmasına izin vermezdi, ki tüm dünya insanlarını, kendi sömürge çemberinde korkularına tutsak olmasının önüne geçmiş olurdu ,ondandır, doğa, insanı, insanda, tanrıyı yaratmıştır. ve düşünce insanların kendi varlığını hissettirdiğindendirki yaşamı düşünce yoğunluğunda yaşayanlar anca bu olayan tanrı korkusundan kendini kurtararak bireyleştirerek kulluk tan uzaklaşmasını sağlamıştır.
ve düşünce sayesinde insanlık kendi ufkunu açarak yeni başlangıçlara yöneltmiştir ki işte son iki yüz yıl insan kendini düşünce sayesinde aşmaya devam ediyor örnek bugünkü teknolojiye bir bak birde uçsuz bucaksız bir ormandaki yaşama bak yaşama tutunduğumuz değerlerin tümü insan düşüncesinin ürünüdür..

- bedenler yok oldukca- düşünceler çoğalarak artar. var olmak yada yok olmak sade bir ikilemdir

Evrenin yasalarındandır,/ hiç bir şey dibe vurmadan yeni başlangıçlara yönelemez,/ bu doğanın diyalektiğine tersinden bakmak, ve kendimizi aldatmak olur.
Elbette yeni başlangıçlar olacak, ama, önce tüm dünyada, emek dibe vuracak, ve yeni başlangıçlara yönelecektir arayışlar, ki- o gün geldiğinde hiç kimse kendini bundan kurtaramayacaktır …….
A Oral

başlık özetledi niyetimi sanırım...
Var olma biçimleri aynı değildir sonuçta... Kimi evreni kucaklayabilendir kimi toprağı. yaşadığından ne anladığın, ne hissetiğin (düşündüğün) seni belirler, varlığını değil. Çünkü varlık bireyde biter. Ben yok olduğumda evrenim de yok olur. Ötesi yok. Düşünebilen düşünemeyen, yok. 'Kadar' olabilmek ise var.

Sitede "ruh var mıdır" minvalinde pek çok teolojik kavram tartışmasının yanında "özne"ye, benlik"e vurgu yapan bu "varlık" sorunsalıyla ilgili anketvâri forum hoş kaçmış açıkçası.
(Bu arada ben aylardır forumdayım hâlâ yardım almaksızın anket açabilmeyi başarabilmiş değilim, ya siz çok kabliyetlisiniz ya da ben epey kabiliyetsizim, tebrikler...))

Bilgi nesnesi olarak, öznenin varlığının "düşünceyle" açılımını sunan meşhur cogito ergo sum.
Varlığım eksik ve ne yazık ki hiç de tamamlanamayacak...
Esas olan varlığımı tamamlama serüvenim...

Bu soruyu soranlar düşünemeyen «şey»lerin var olmadığını mı sormaktadırlar acaba?
Hayır.
Düşünüyorum öyleyse varım ile düşünen her «şey» vardır önermesi arasındaki farkı "sezgi" ile açıklamaktadır kendileri.
Öyleyse varlık «anlamladırma»yla ilişkilendirilebilir.

Herhalde Matrix filminin ana temasının "duyularımızın" bizi yanılttığı temelinde olduğunu biliyorsunuzdur. Yaşadığımız tüm dünya bir simulasyon, Truman Show vari bir düzenek olabilir mi?
Duyu organlarımızla algıladığımız "şeylerin" bir yanılsama olabileceği kuşkusuz. En bilinen örnek de suyun içindeki çubuktur, çubuğun kırık olmadığını duyularımızla algılayamayız, algımız yanıltıcıdır, Lakin çubuğun kırık olmadığı "bilgisine" sahipsek "gerçeği" biliriz, peki ya bahsi geçen gerçek "bilgi" nasıl elde edilir?
Bilimsel bilgi dahi yanlışlanabilir doğrular verirken üstelik.

Sezgiyle. Ussal bir disiplin. Ama mutlakiyeti de dışlıyor.

Elbette maddesel bir mekan-zaman kavramından bahsetmiyor «varlık»ı irdelerken Descartes. Bu önermeyi şöyle de algılayabiliriz, bir "benlik" kavramı üzerine değil, bir "düşünce" kavramı üzerine yoğunlaşmıştır. Ben de bir başka kuşku uyandıracak soru bırakıp ayrılayım sayfadan; "düşünce" sonsuz mudur?

(Aramıza felsefe öğrenimi almış arkadaşlar da katılmış, bol felsefe sohbetleri dileklerimle...)