Oldum olası sevemedim şu adalet kavramını. Varlığından ziyade yokluğundan. Ve birilerinin bu olmayanı sağlamak uğraşından. Yokluk derken adaletsizliği değil, kavramın kendisine olan inançsızlığımı kastediyorum. Gereksinim olarak görünse de yoktur. Söz konusu bireyin kendisi olduğunda pek de nesnel bir yaklaşım beklenmez insandan. Tabi yine de herkese göre bir tanımı var bunun. Ben “primus inter pares” terimi ya da George Orwell’in yaklaşımını beğenirim: “hepimiz eşitiz ama bazılarımız daha eşitiz” diyerek özetler toplumdaki adalet dağılımını. Sınıflı toplumlarda her şey gibi adalet dağılımı da güç ile orantılıdır. Sınıfsız bir toplum göremediğim için ne olacağını kestirmek zor ama insanoğlunun hiçbir konu üzerinde ortak bir noktada buluşamaması, bilginin dahi sübjektif olmasından çıkarılabileceği gibi insan, doğası gereği nesnellikten uzaktır.