Samuel Beckett,ölümle biten hayat saçmadır demiş.Katılıyorum bu büyük yazara.Yani ne yaparsak yapalım,hatta bir üstte Zienog'un dediği gibi faydalı,önemli eserler bile bıraksak dünyaya birgün defolup gideceğiz bu gezegenden.Benden sonra hiçbir şeyin önemi olmadığı için eserlerimle kabul görsem,takdir edilsem ne yararı var ki?Ölüp gitmişim artık.Ölümsüz olsak daha da saçma olurdu.İki türlü de hayat bir çelişkidir bence.Ölümsüz olsaydık bir noktadan hayattan sıkılır sonra da delirme noktasına gelirdik.Fakat ölümlü varlıklarız ve bu kimilerine daha inanılmaz geliyor.

Başarmak istediğim,öğrenmek istediğim şeyler aklıma gelince bunların ne gereği var diye düşünüyorum da bazen.Nihilist bir bakış açısı.Belki yanlış belki doğru.Sonra yine düşünüyorum.Çok değil bir kere geliyoruz bu dünyaya ve onda da en fazla 80 - 90 hadi bilemedin 100 -110 senelik bir hayat yaşayacağız.O yüzden durmamak,umut etmek,yaşamı anlamlı kılmak gerekiyor galiba.