Bunun için ilk önce çiftçinin bilinçlenmesine izin verilmesi, kooperatif olgusunun oturtuluması, yerli tarım sanayinin (gübre, sulama sistemleri vb) geliştirilmesi ve böylece masrafların düşürülmesi gereklidir, kaldı ki bu bile çoğu zaman anlamsız kalabilir çünki bu ürünler dallarda çürürken ülkeye mısırdan, irandan vs ihracat desteğiyle düşürülmüş fiyatlar üzerinden ürün alınmıştır.

Peki bu dönemde bu ülkedeki fakir insanlar meyveye doymuşlarmıdır?

Bir ağacın yetişmesi yıllar süren zahmetli ve masraflı bir iştir, bu insanlara nasıl; olmadı, pazar koşulları değişti kesin bu ağaçları yerine yenisini ekin diyebilirsiniz? Bunu yapmadığı için bencil ilan edebilirsiniz?

Aslında bu bile yalandır çünki temel sorun pazar payları değil, IMF ve AB nin Türkiyeye dayattığı tarımla geçinen nüfus oranını %40 lardan %10 lara düşürme politikasıdır. Ortaya çıkacak ucuz iş gücü arzı kimlerin ağzını sulandırmaktadır?

Ayrıca ucuzlayan tarım arazilerini yok pahasına kapatan küresel tarım şirketleri de aynı topraklarüzerinde aynı ürünleri yetiştirmektedir ve eski arsa sahipleri burada mevsimlik işçi haline getirilmektedir.

Peki neden bu pazardan en düşük payı her zaman üretici almaktadır? Ben fiyatlar düştü diye batan bir meyve tüccarı görmedim henüz.

Tüm bunların üzerine bu insanların yüzlerine bencilliğiniz yüzünden açsınız demekle ananı da al git demek arasında bir fark olduğunu mu sanıyorsun?