etrafındaki herşey onu gereksizleştirmiştir.ve o kişi yaşasada yaşamasada hayatta kendisine lüzum olmadığını hisseder.bu hissi ona veren çervesindekilerden başka hiçkimse değildir.bu his onların aklına intihardan başka hiçbirşey getirmez.çünkü(bu nasıl bir mantıktır bilmiyorum ama)intihar tek çözüm yolu gibi gözükür.akıl mantıklı olan herşeyi reddeder kabullenmez.bu insanların gözleri intihar haricindeki bütün çözüm yollarına kapanmıştır.bu aşamadan sonra intihara bir dayanak aranır.sanki ondan başka bir çözüm yokmuş gibi.aklını ruhunu düşüncelerini ve en sonunda da bedenini bu lanet işe adar.

"sapasağlamlığınız karşısındaki bu özrümü affedin..sizin nehrinizde küçük bir taş olabilirim ancak söküp götürün beni durduğum yerden..gökyüzüne dokunabilirim dersem bir uçurumdan bırakın beni.nereye ait olduğumu anlatın bana..bir deliyim ben dehalarınız karşısındaki bu özrümü affedin.. herşeyi düşünmek geliyor içimden ölen her çocuğu yaşayan her katili yazılmış her sayfayı..sizi seviyorum..bütün bu özürlerimi affedin"