çok şey kaybettiğimizde çok şeylerimiz olduğu sahiplik yaptığımız zamanları özler oluyoruz.yahut algılamak bile artık kazanımdan cok kaybetmek oluyor.biliyoruz ki yaşamda kavga savaş cinayet cinnet ölüm ve adilsizlik.tüm bu adilsizlikte bir aitsizlik.
fakat toprak kokuyorsa yaşam,yagmur yagıyorsa ,bir fotografta kan bir fotografta gülümseyen bir çocuk yer alıyorsa.yaratmak bize ait değilmiydi heval? yaratan bizsek yatanlığımızdan neden utanıyoruz kaçıyoruz? hala yaşıyorsak nefes alıyorsak neden bir sanahın doğuşundan uzak kalalım.bir sevdanın ateşinden neden? yaratansak cennetide buraya kuralım.yahut cennemimize razı???? gülümse.....yakışacaktır
