Müzik, herkesin bildiği gibi söylenmek istenilenlere tercüman olan başka bir dil, başka bir boyut. Burada, yaşadığımız topraklarda da insanların söylemek istediklerine hangi yolla tercüman olduğu-olabildiği tartışılıyor. Müzik evrensel olsa da mevzu söylenmek istenilenlere gelince; aradaki fark Nathalie Cordone'nin Comandante Che Guevara yorumu ile İlkay Akkaya'nın Çav Bella yorumunun yerel ve dünya bazındaki etkileri arasındaki fark kadar ince ve derin(!). Yeterince açıklayıcı olmadıysa milliyetçinin Rap(!)'i, emekçi(!)'nin pop'u gibi daha net örnekler verilebilir ama biraz da tartışmaya dönelim.

Başlığa bakınca insan önce bir düşünüyor ama yazıları okuyunca (sağolsunlar) rahatlıyor. Hem türkünün diğer müziklere nazaran bu ülke insanlarına etkisine de değinilmiş; özgün müzik başta olmak üzere diğer müzik türlerinin de söylenilmek istenilenlere, halkın onlara yakınlığı doğrultusunda ne kadar tercüman olabildiğine de.. Felsefesi isyan olan Orhan Gencebay arabeskinden, insanına yakın Anadolu Rock'tan, otantik etkisiyle özgün müziğe, başlı başına bir ekol olan Ahmet Kaya'ya, Selda Bağcan'a, Aşık Mahsuni'ye, Zülfü Livaneli'ye ve sayması zor onca tür ve sanatçı ile dolu bir yelpaze var elimizde. Hal böyleyken başlıktaki gibi sol kesime tercüman müziği sadece türkü ile sınırlamak olmaz. Belki halka samimi ve yakın olduğundan, belki o insanların bir parçası olarak kendisini en iyi anlatan müzik olabileceğinden belki de solcu ve o görüşe yakın diye tabir edilen insanların en çok bu müzik türünü tercih ettiklerinden olsa gerek, genelde türkünün bu yolda en çok kullanılan müzik türü olduğu kabul edilebilir. Ben yine de özgün müzik derim. Çünkü kaynakları, yorumcularının görüşleri, oluştukları mozaikler itibariyle özgün müzik bu konuda(yolda) istenilenleri türküye nazaran daha etkili anlatabilmekte. İnsanda türkününkinden daha farklı etkiyen, çağrışımlar uyandıran özgün müzik, farklı düşünceye bu özelliği ile de daha çok etki yapmakta.