Ben şahsen Türkiye'de sinema kültürünün olduğunu ya da tam yerine oturduğu kanısında değilim.Evet başarılı birçok yapım vardır ki bunların hiç biri "Recep İvedik"kadar konuşulmamıştır.Son zamanlarda bir de Çağan Irmak çıktı,sayın albatross tam da duygularıma tercüman oldu,bu adam güzel konuları işliyor filmlerinde ama acıtasyon ama olduğundan fazla gözyaşı.Bu bence sinemaya samimiyetsizliliğini gösteriyor.80leri anlattı, iyi hoş,ama o yılların ruhundan çok baba,oğul ilişkisini yansıttı,çok fazla acıtasyonu kattı,kısmen verilmek isteneni boğdu.Filmden sonra herkes o babanın bağrını açıp söylediği sözlere ağladı.Ehh be insanım 80lerde neler yaşandı.Issız Adamda şehirdeki kalabalık içinde yalnızlığa dikkati çekmek istedi ve çok iyi bir konuydu ama bu filmide aşkın çok fazla dökülen gözyaşlarıyla boğdu.Filmi izleyen, bu kalabalık içindeki yalnızlığına ağlamadı,filmin son sahnelerindeki Ada ile Alperin sinemadayken karşılaştıkları sözlere ağladı. Yani buna anlam vermek çok güç ki diğer iyi filmlerimiz ise zaten Türkiyeden önce yurtdışında gösterime çıkıyor,bir çok ödüle layik görülüyor ki Türkiyede izleyici sayısından yan.Bir filmin kalitesini izleyici sayısı göstermez ama o ülkenin sinema anlayışını gösterir.Biz Yılmaz Güneyin filmlerini yakan ülkeyiz,filmlerinin izlenmesinin yasak olduğu ülkeydik ,iyi dediğimiz şeyleri anlatan filmleri on sene sonra anca ekranlarda gördüğümüz ülkedeyiz(bkz:Eylül Fırtınası).Yani doğal olarak Türk izleyicisinden fazla bir şey beklemek mantıksız...

Herkesin hayalgücü tükendiğinde artık hiçkimse dünya için tehdit olmayacak ...