Şafa Nefessizliği

gece geç saatler
uyku güneşi bekler
sanki gündüzsüz yapamaz gibi
karanlık, esnedikçe esnedim
kapatamadığım ağzımda uyudum
hissizlikten açılmadı gözlerim
katı gözyaşlarında döğüldüm
yazdım çizdim nafile
ne bir şiir ne hikaye
hareketsiz ellerimde uğundum
dokunduğum her şey yaraladı beni
kaçtım dünyadan rüyalara
içinde olamadığım sanrılara sığındım
değişmedi hiç bir şey
uğraşıp uğraşmayınca
belki ikisinin arasında
anlam noksanlığındaki,
kafanın içindeki bir yer..
öldürmedi beni beynimdeki sülükler
alamadıklarımda değil
veremediğim nefeslerde boğuldum