bir türü daha var yalnızlığın ki bence en kötüsü..birinin yanındayken yalnız hissetmek..tam onunla bişeyi paylaşıverecekken,anlayamayacağını ya da söyledikten sonra kelimeleri boş yere kullanmış gibi hissetmek... ben de çözemedim,üzerinde çok düşündüğüm halde..herhalde bize yanındayken o anı diğerlerinden özel kılan insanlar sebep oluyo,her zaman öyle olması gerekirmiş gibi hissediyoruz biz de..sonra hepsi teker teker çıkınca hayatımızdan,alışıyoruz yalnızlığa,öğreniyoruz..ama bi gün pat diye çıkıp tekrar geliyo bunlar,yalnızlığa alışma durumunun içine ediyolar...sonra herşeye yeniden başlaman gerekiyo gibi oluyo..