stephen king, kara kule(the gunslinger) kitabının son sayfalarında bu konulardan bahseder..tabii kendisinin bir fizikçi veya astronom olmadığı kesin fakat gayet ilginç şeyler yazılmıştır o kitapta, her canlının dış dünyayı algılama şeklinin farklı olduğu, evrenin en büyük sırrının "hayat" değil "büyüklük" olduğu filan..

şöyle bir örnek veriliyordu mesela ilgimi çeken: bir balık için evren, içinde yaşadığı denizdir..bir balıkçı o balığı tutup yüzeye çıkardığı an balığın aklı olsa ne düşünürdü? nefes alamadığı başka bir evrene veya boyuta geçtiğini muhtemelen..peki balığın yerine insanı koysak da biri bizi bu maddesel evrenimizden cımbızlayıp alsa? biz ne düşünürdük?

çoklu evren düşüncesi doğrultusunda, sahra çölünün her bir kum tanesinin aslında birer evren olduğu varsayılır ve botunun bir tekmesiyle binlerce evreni boşluğa savurabilmiş olmaktan söz eder..işte "büyüklük" kendini en iyi şekilde burda ifade eder..kendi evrenimizi ise uçsuz bucaksız diyarların içinde "bir sap ot"tan ibaret gördüğünü anlatır..yani bizden milyarlarca kat büyük varlıkların, evrenlerin olduğunu iddia eder..

tabii bu bahsettiklerim sadece bir "fiction"dan ibaret ama düşününce neden olmasın dedirtecek pek çok şey bulabiliyor insan..