kendinden gidememektir.bazen bir seçimdir.ama bazen bu duygu hayatın anlamsızlığı düşünceesinin ortaya çıkmasına neden olur ve insanı kendi varlığına son vermeye özendirir.
bir de kolera şarkısındaki gibi bir yolculuğun yalnızlığı.
Alıntı:
|
""""bu yolculuk insanın sonunda ölümü bile üç gün sonra duyulan bir kişinin ya da gökyüzündeki tek bir yıldızın yalnızlığı kadar büyük bir yalnızlığa iter. çünkü ego ancak tam bir ümitsizlik noktasına gelince teslim olur. bu teslimiyet acı vericidir. çünkü kişi kendini yutacak dipsiz bir uçurum açılmış gibi hisseder. bu ölüm gibi gelir. ancak bu bir taraftan ölümdür diğer taraftan da o bir diriliştir. o doğmak için ölmektir. yolcu önce bilinç altının karanlıklarına dalar. iç dünyamızın bu karanlığı, gerçek benliğimizin tanrı'nın şekilsizliğinin göz kamaştırdığı yerdir. benliğimiz karanlıkta gizlenmiş bir ışıktır."""
|
ama kimse yalnız değildir bence de.Osman Cemal Kaygılı idi galiba;
"İnsan toplum içinde yaşamasaydı yalnızlık duygusu diye bir duygunun var olduğunu bilebilir miydi?"