alchemy´isimli arızadan alıntı

İlginç... Bende tam tersi. Ben yaşarken yazarım. Aksırık gibidir, asla zorlamam. Gelir dökülür o işte, benden gayrı birşeydir. Hiç hesabı yoktur. Zaten belli de olur çıkan yazıdan, onu ben mi yazmışım, ben ol(may)an ben mi... Beğenilip beğenilmeyeceği, haklı olup olmama vs. kaygısı güdülmez. Akar o zaten. Adeta siz yazmıyormuşsunuz gibidir. Kesinlikle bir şekilde sarhoş olmak lazımdır o fazı yakalamak için. Hem zaten pusuya da yatsanız onu siz yakalayamazsınız. Onun eşref saati vardır, ve her daim patron odur...

Ama yine de aslında doğru bir tespittir bu yukardaki alıntı. Kişi aslında hep yaşadığını sandığını yazar, ve onu hangi sanmak çoşturuyorsa, ya da kanatıyorsa, farketmez... Yoğunluğu ona ne yaşatıyorsa onun coşkusuyla yazar.

Yine de "neden" sorusunun cevabı tabi ki ego.

Bunun dışında, forumlarda yazmak ve fikir beyan etmek ve bolca evrensel önerme cümlesi kurmak ise, daha bir IQ vurgulamalı ego dürtüsüdür. "Killroy was here" demek içindir. Üretme duygusundan ziyade paye almaya yönelmişliği vardır. Kişinin kendisini telaffuz etme ihtiyacını deve güreşinde bastıran onay ihtiyacıdır.

Sonuçta, her iki yazmak da şüphesiz ego kaynaklı olmasına rağmen, bana göre basamakları farklıdır. 1.si 3. basamak için yazar, 2.si ise daha çok 4. basamak için... Farketmez. Ne yazarsak yazalım, ille ki bir basamağın tepesindeyken yazarız...