insan kendi gerçekliğinden şüphe etmeye başladığı an korkar yalnızlığından..
çünkü çoğumuz yansıtılmış varlığımızı yaşıyoruz.. bir film gibi yaşamak ihtiyacımız var hep.. bizi izleyen yaşadıklarımıza tepki gösteren birileri olmalı..
aksi durumda varlığımızın ispatından bile yoksun kalıyoruz..

10 yıl yada 1 dk önce yaşadığımız an bile "yok" olur bizim için.. ispatlanamaz bir gerçektir tanığı olmadıkça..
fotoğraf çekmeyi severler geçmişte "var" olduğundan şüphe edenler.. fotoğraflar en büyük kanittır var olduğuna dair..

yanlız kalmak, tanrı olmak gibidir, şüphe etmeden kendine inanmayı becermek gerekir aksi halde delirirsin...

Kendi kendine itaat edemeyenlere, emredilir! Nietzsche/böyle buyurdu Zerdüşt