Sıkılmıştım diğer insanlara benzemenden,
Kızıl saçlarının eşi olmasa da;
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

İnandım ki 'onlar' gibi davrandığında yanında olamam
İnandın ki ellerini hiç bırakamam;
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

Ve o gün adımların taşırken seni benden, baktın ya
Düşmüş meleğin gözleriyle geriye,
Bir kıymık ki yeniden beynimde;
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

Schopenhauer, Nietzsche, Cioren, Pavese ve envai çeşit kötümserleri benim gelişime hazırlık yapan müritler olarak görüyorum...