Eril olan “erkekler ağlamaz” ifadesi, güç’ü elde bulundurmanın mecburi sıkışıklığını ve aynı zamanda zorba kibirini yaşıyor. Erkek anlayışına göre güç, genelde bir şekilde zor ve şiddetten geçtiği için, ağlayan bir erkeğin “erkek” olması nasıl mümkün olabilir? Gücüm için bu kadar bedel ödemek istemezdim doğrusu, kaldı ki erkek özellikleri ön planda olan bir kadın olarak bunun ne demek olduğunu da iyi biliyorum. Bazen o kadar bir “güç”lü algılanırsınız ki , ağladığınızda karşınızdaki şoka girer…

Dişi perspektifinden ise bu söz ve kendilerine bu dayatılarak ve buna inandırılarak yetiştirilen erkekler bana şunu ifade ediyor: “erkekler için duygusuzluk bir marifet!! Sakın seni anlamalarını bekleme, boşuna beklersin…” Kısaca bu bana anlamsızlık ve değersizlik duyguları yaşatıyor ve “bir erkek zaten sevemez”i düşündürüyor… Çünkü bu ağlamama saplantısı, yanında acımasız olma görüntüsü ile geliyor. Ve sevgi ilişkisi içinde olduğunu düşündüğün birinin seni umursamadığını da düşünmek çok kötü… mantıklı düşündüğümde bunun böyle olmaması gerektiği sonucuna varıyorum ama, “ianesi iştir kişinin, lafa bakılmaz” sözü ayağıma çelme takıyor…

Tüm bunlara rağmen son söz: duygularını kabul eden erkekler, yine de kolay kolay ağlamasalar bile, o kadar güç sapığı olmuyorlar. Böyle erkekler bana bu bahsettiğim korkuyu yaşatmıyor.

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor