Acı gerçekleri belki daha önceden kavramış olamazmıyım, belki işime gelmedi, belki yüreğim kaldıramadı, belki eskisi kadar bile yaşamayı beceremedim işte belki bu ve benzeri hep belkiler yüzünden kendimce belki böyledir yada böyle olmalı diye bir yol bulmuş olamazmıyım yeni belkilerimle? Aslında işin işin en trajikomik yanı bence insan yani birey kendi doğrularından kendi gerçekliğinden emin olmadan başkalarınınkini sorguluyor. Kendini anlamadan kendini bilmeden başkalarını ne derece anlar yada bilirsin, önce kendinden başla ki başkalarını da anlamış olursun hem başkaları dediğin kimki sen değilmisin bugün onlardan olma yarın onlar senden olma. Ben mesela kendimden bahsedecek olursam en fazla şunu diyebilirim ki; Çok gerçekci ve nihilist bir yapım olmasına rağmen bunu bir zayıflık bir negatiflik olarak görüyor (uygulamada) elimden geldiğince inançlı biri olmaya çalışıyorum bu en azından beni pskolojik olarak daha rahatlatıyor. Uygulama da ise bütün işi kendi vicdanıma bırakıyorum çünkü beni ondan çok ve güçlü bir şekilde yargılayabilen bir olgu daha yok. Onun yargılamasından asla kaçamıyorum çünkü cezamı bana kendi elimle çekdiren tek olgu. İnsan bundan nasıl kaçabilir nasıl kendini avutabilir nasıl kurtulabilir ki. Zaten kurtulmak gibi bir derdimde yok çünkü gerçekde beni ben yapan en büyük ve en etkili olgudur. Vicdan için Tanrı' nın sesi derler bazıları. Megalomanlık gibi görünmesin ordan ama şimdiye kadar öğrendiğim hiç bir din yada ideolijik görüş benim vicdanımı tam olarak tatmin edememişdir, onun kadar olamamışdır. Mesela çok ayrı iki ucdan örnek verecek olursam mesela din için tanrı adına kurban kesmeye kıyamaz, bir başka ideolojide de güçsüzlere yardım etmek yerine onların perişan olmalarına yardımcı olmak gibi bir şeyide asla kaldıramaz ,yer bitirir kendini.