Alıntı:
greenalp´isimli arızadan alıntı
empatiyi olumluladığım doğrudur.
ayrca evet hepsinin yapılması gerektiğine inanırım. -tüm bu "kötü" lerin anlaşılmaya çalışılmasına- bu davranışlara neden olan etkileri araştırmak gereklidir empati kurulacak bireyler arasında seçim yapmaktansa... yalnız beğendiğimiz kişilere ve davranışlara karşı empati kurmanın pek anlamlı olacağın sanmıyorum.
koşulsuz karşıdakinin yerine koymadır empati. kendinizi yerine koyacağınız insanın cani olduğu önyargısına vardıktan sonra ne kadar verimli bir empati kurabilirsiniz ki? empati anlamayı istediğiniz herkese yapılmaldır. aksi halde -baştan seçkinci bir davranışla- yalnızca anlamak istediğiniz insanlara yaklaşabilir, yalnız onları daha iyi anlayabilirsiniz.
benim uygulayıp uygulamadığımı da ayrıca öğrenmek isterseniz elimden geldiğince kendi davranışlarımdan, davranmaya çalışışlarımdan örnek vereye çalışırım...
|
Ama ben bir şey diyeceğim şimdi kusuruma bakmazsan...
Hem "empati anlamayı istediğiniz herkese yapılmaldır" deyip hem de "evet hepsinin yapılması gerektiğine inanırım" demek olamaz ki. Çünkü bu münferit bir duruştur. Sen hepsi ile empati kurmak "isteyebilirsin", ama ya ben istemiyorsam? Şu halde kimse kimseye empati yapmadığı için hiç bir şey diyemez eğer bu derece bir öznellik girerse işin içine. Çünkü konu: "istedim-istemedim" "sevdim-sevmedim" konusu olur...
Ben empatinin bir olgunluk ve vicdan meselesi olduğunu ve kesinlikle koşullu olduğunu düşünüyorum. Bana kalırsa zaten, insan sözkonusu olduğu sürece, koşulsuz hiçbir şey yoktur bana göre; buna evlat sevgisi de dahil...
Ama eğer bu doğru ise, gerçek olan bu ise, şu halde neden bir taraflarımızı yırtıyoruz?
Empati ve diğer dediklerim (uzlaşma ve diplomasi), aslında sadece kişinin nevrotik egosunu rahatlatmak üzere kullandıkları ya da başka açıdan bakarsak, sistemlerin istedikleri şekilde insanlar yaratabilemek üzere kullandıkları birer araç olmasınlar sakın?