Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok filminin bir bölümü... Kazılı siperlerde birbirlerine top ve mermi yağdıran taraflar "dinlenmek" için (maç ya da "iş" yapıyorlar sanki) süreli ateşkese girdiklerinde, neredeyse birkaç adım uzaklıktaki siperlerden birinde olan taraf diğerinden sigarasını yakmak için ateş ister. Sigara içenin ise ateşi kalmamıştır, o nedenle, nasılsa ateşkestir diyerek, diğer cepheye geçer ki sigarasını ateş olarak verebilsin. Bu şekilde bir diyalog başlar. Birbirlerini görürler, gözlerinin içine bakarlar, birbirlerine dokunurlar... Ufaktan giderek derinleşen şekilde sohbet etmeye başlarlar, öyle ki, ateşkesin sonuna yaklaşırken, biri diğerine karısı ve çocuğuna ait cebindeki fotoğrafı gösterir... Öbürü ona katılıp kendisininkileri anlatır... Eni konu sohbet edip insanlık hal ve durumlarını paylaşırlar...

Ve sonra... Ateşkes biter.

"Düşman" cephede olan, "kendi" cephesine döner... "Mesai" başlayacaktır...

Vicdanı olan herkes, vidanının gerektirdiği tüm hakları kullanmalıdır: öldürmeme hakkı, yaşamama hakkı, organlarını başkasına vererek yaşatmak ve öldükten sonra bile yaşamak hakkı...

İnsanların hakkı vardır. Sahiden de vardır...

Ancak tüm sorun, bu hakların varlığını görüp de kendilerini feda edenlerin, bu hakların algısına ayamamış kişiler tarafından, anlaşılmak şöyle dursun, adete "hain, nankör ve imansız" ilan edilmeleridir.

Bence bu da savaş kadar acı...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor