bu durumdan kaçış yok sanırım.insan sahip olmadığı şeye heves eder.sahip oluncada hevesi geçer.etrafımdaki insanların ilişkilerine baktığımda bu monotonluğun kaçınılmaz olduğunu görüyorum.sevgi,aşk,heves ve ya herneyse bi yerden sonra alışkanlığa dönüyo ve bi zamanlar düşüncelerinin odak noktası olan,beynini kemiren insan artık senin değerini ancak kaybettğinde farkediceğin kendi kendine hareket eden bi nesne haline geliyo.