Hayatımda ülkü ocağına gitmedim, gitme gereği de duymadım. Evet haklarında hiç iyi şey duymadım, içinden çıkan tipler de pek tekin gözükmüyor. Gazetelerde sık sık okuyoruz zaten. Gözümün önünde tek başınayken 10 kişi tarafından solcu diye dövülenleri de gayet iyi hatırlıyorum. Arkadaşlarımın da çoğu komünist veya sosyalist. Yani çok açık olarak söyleyebilirim ki ülkücü değilim. Yanlış anlaşılmasın.
Fakat kimseye karşı bir düşmanlık hissetmedim hayatım boyunca.
Ben bahtsizbedevinin yanlış anlaşıldığını düşünüyorum. Dikkati çekmek istediği bir ölünün bir de yaralının olduğu ve bunların da bizler gibi oksijen soluduğu, en azından bir tanesinin hâlâ soluduğu.
Hani anlatılır ya İtalyan mafyasında önemli biri öldüğünde iki düşman ailenin lideri birbirine sarılıp ağlarmış cenazesinde, ertesi gün savaş devam edermiş. İşte böyle bir şey. Her ne kadar iki grubun düşmanlığı çok açık olsa da hiçbir şey bir cana değmiyor. Bence insan hayatına biraz daha saygılı yorumlar yapılması daha hoş olur. Bir insan hayatını kaybetmiş, sağcılığı solculuğu kalmıyor öldükten sonra.
Çünkü bu nefretle, kavgayla pek de bir yere varılmaz. Keşke bir gün iki grup da birbirini yemek yerine, birleşip bu ülkeyi yiyenlere bir dur deseler.
Bir de bir ülkücü bu yazıları okusa "vay işte kardeşimiz öldürülmüş, neler yazmışlar" diye düşünüp solculardan daha çok nefret edecek, fakat burada biraz saygılı mesajlar yazsa belki onun da düşünceleri değişecek, biraz daha hoşgörü sahibi olacak.
Olay yine bir karar vermede bitiriyor karşı tarafla uzlaşmak ve şiddeti bitirmek mi istiyoruz yoksa onları yok etmek mi? Karşı görüşler her zaman olacak ve olmalı da fakat çözüm şiddet veya şiddeti savunmak değil bence.