İnsanın inanıp inanmaması kendi vicdanına kalmış bir şeydir.Yani nasıl karşıt fikirleri o fikirlere karşıt bir kişinin saygı çerçevesinde ele alıp değerlendirmesi gerekiyorsa,inanan birisinin de inanmayana bu şekilde yaklaşması gerekir.Uzun zamandır aklıma takılan bir şey var.

Bir Tanrı var ve sırf kitaplarda bildirildiğine,inananların öyle söylediğine göre kainatı yaratmış.Sorum şu?Neden bu Tanrı bütün herkesin kendisine tapmasını ve ona ibadet etmesini istiyor?Sözüm ona kendi yarattığı bir insanın ona sürekli itaat etmesini neden istiyor?İnanmayan Tanrının yüceliğine leke mi sürer yoksa?Tanrı denilenlere göre çok yüceyse eğer burada bir yanlış,yüceliğinde bir kusur var bence.Bütün güzel sıfatlara sahipse bağışlayıcı,belki komik olacak ama farklı düşüncelere de tahammül etmek zorunda.Yoksa Tanrı egosunu tatmin mi etmek istiyor herkesin kendisine inanmasını isteyerek?

Bir an için -çok zor belki ama- dindar arkadaşların bu konuyu inançlarından soyutlayarak düşünmelerini istiyorum.Bir insan 60 -70 bilemedin 100 senelik bir yaşam sürüyor belki çok muhteşem,insanlığa faydalı işler yapıyor ama neden inanmadı diye cehenneme gitmek zorunda?İnancı dışında kimseye saygısı olmayan,bilime değer vermeyen,insanlığa bir şeyler sunmamış insandan çok mu kötü şeyler yaptı bu adam?Yani niye onun yeri cehennemde diğerinin ki cennet?

Çok mu şey istedik ya da istiyoruz Tanrıdan acaba?Tanrı kitaplarında inanmayanlara şöyle böyle şeyler yapacağını söylüyor.Nerede kaldı Tanrının merhameti o zaman?Merhamet yoksa onun nezdinde sadece inananlara mı gösterilmelidir?