Filmi vizyonda gösterildiği zaman kesemden resmen feragat ederek, ama kesinlikle sıkılmadan, hatta heyecanla izledim. Karakterlerin oldukça başarılı yorumlandığını düşünüyorum.

Tüm kutsallık safsatalarının arasında, rahiplerin olduğunca insan olmaları ne kadar gerçekçi ise, engizisyon mahkemesi başkanı (idi sanırsam, ya da ileri gelenlerinden biri) olan şahsın Baskerville'li William'ı "iştahla" kurban etmeye çalışmasını müteakip, çıkan isyanda düşerek feci şekilde demirlere geçmesi ve bir anlamda "ilahi adalet"in belasını bulması da o kadar bir "Hollywood"vari bir adalet gibi gelmişti...

Yine de, unutamadığım kısım ise, baskıyı temsil eden kilise ve engizisyonun gülmek ve mizahı yasaklaması ve sadece o kitaba zehir sürmesiydi...

Unutmayacağım film ve hikayelerden biridir.

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor