Alıntı:
vasko´isimli arızadan alıntı
"rendekar doğru mu söylüyor ? "düşünüyorum öyle ise varım" oldukça makul. fakat bundan tam tersi bir sonuç, varolmadığım, bir düş olduğum sonucu da çıkar. düşünen bir adamı düşlüyorum. düşündüğümü bildiğim için ben varım. düşündüğünü bildiğim için, düşlediğim bu adamın da var olduğunu biliyorum. böylece o da benim kadar gerçek oluyor. bundan sonrası çok daha hüzünlü bir sonuca varıyor. düşündüğünü düşlediğim bu adamın beni düşlediğini düşlüyorum. öyleyse gerçek olan biri beni düşlüyor. o gerçek, ben ise bir düş oluyorum."
puslu kitalar atlası' nın arka kapağından...
|
Öncelikle, bu söz insanın öznel isteklerinin sonucu kurduğu düşlere yönelik söylenmiş bir söz değil...
Bir anlamda "Benim korteksim var haaa! EN bi değerli şeydir bu... Savulun!" anlamına gelmekte...
İkinci olarak, düşünmekle düşlemek sözcük olarak ses uyumu yapsa da kavramsal olarak birbirlerine taban tabana zıt olmamakla beraber, menşe göz önüne alınırsa zıtlıktan baya bir bahsedilebilir...
Üçüncü olarak, tam bir karmaşa çıkıyor. Adamın düşündüünü bir biliyorsun bir düşlüyorsun... Hangisi? Biliyorsan iş başka, düşlüyorsan başka kapıya çıkar. Biliyorsan adamın bu kurulan mantıkta bir gerçekliği olur, yoksa düşlüyorsa adama gerçek diyemezsin ki... O zaman seni bir "gerçek" değil, "gerçeklik" değil, bir düş düşlüyor olur...
Seni, kendi öznel ve ulaşmak istediğin <<gerçekliğin>> düşlüyor olur...
Ama bu durumda yine de sen bir düş falan da olmazsın...
Sadece gerçekten bunalıp düşe sığınan nevrotiğin ta kendisi olur ve gerçek gerçek varolmana devam edersin... Sadece piyasadaki mevcut kumaşlar arasında kendine aradığını bulamadığını sandığındaki gibi hissedersin: senin koltuğuna hazır o kılıfı meğer kimse (belki?? ve de henüz??) üretmemiştir...
O zaman... Demek ki bir biçki dikiş kursuna gitmek gerektir...
Not: E, bu dediğim "self-service" bişeydir...