Sangre ve dertsizcan, diyaloğunuzu izliyor ama kendimi katkıda bulunabilecek kadarlıkta hissetmiyorum; o nedenle yapacağım yorum umarım konuya ve tartışma temayülüne saygısızlık olarak değerlendirilmez.
Benim de aklıma hellboy'un dediğinin tam tersi geldi şimdi
: Peki ya herşey boşaysa...?
Ben mesela, içerim, oruç tutmam, namaz kılmam, başımı da örtmem... Kısaca İslama inanmam. (Tanrı'ya inanırım, o başka). Ve başka birsürü kısıtlayıcı şeyi de yapmam...
Peki ama ya ben haklıysam...?
Yanmaz mı sonra bu inananlar ("inançtan dolayı korkarak" inananlar ama) bu dünyada geçirdikleri korku ve baskı dolu yıllara? Ve hangi edim borç hanesinde, hangisi alacakta şeklinde bir mizan hesabı tutarak, aslında kendilerinin dahi farkında olmadıkları samimiyetsizlikte bir yaşam pratiği ifa ettiklerine...? Ve yapılacak onca şey varken yaşamı sadece kendileri için değil, paçasına ille de yapıştıkları için de yaşanılır kılmaktan çıkardıklarına...?
Ya tam tersi söz konusuysa?? ??
O zaman 1-0 kafadan galiplerin tanımı fena halde değişir hellboy... Yani cehennem çocuğu... Yani tüm olay bu...
Yani ille de cehenneme gidilmeyecek, ne pahasına olursa olsun...
Bense giderim... Hem hepsi de burda, ve zaten çoktan gitmişliğim vardır
