Ölümden güçlü olan tek şey,ölümü de içinde barındaran ''Hayattır''.

Bilmiyorum,ölüm sana ne vaad ediyor:kurtuluş mu,kaçış mı,boşveriş mi,umursamamak mı,rahatlamak mı,kurtulmak mı,kendine yapabileceğin en büyük iyilik mi ya da kendine verebileceğin en büyük ceza mı...ve olasılıkları çoğaltmalı mıyım daha?

Sence ölüm;müslümanların inandığı gibi,yeni/gerçek hayatın başlangıç noktası mı,brahmanların inandığı gibi tekrardan bir üst ya da alt sınıfta yaşamak üzere dünyaya geri dönüş şansı mı,varoluşçuların söylediği gibi,herşeyin yalan olduğu bu esaret dünyasında özgür olabilmeni sağlayacak tek araç mı...bunları da çoğaltmalı
mıyım

Yerkürede ümidin yoksa,kendinde bir ümit ara derim.Nietzsche gibi takılıp, ümit en büyük kötülüktür acıları uzatır sözünün arkasına mı sığınmalıyım ümitsizliğimi perdelemek için ya da inanan insanlar gibi, Allahtan ümit kesmek büyük günahtır deyip,tehditvari mi konuşmalıyım?Boşver yerküreyi,boşver Nietzsche’yi,boşver inananları.Sen, yerkürede yaşamadan çok önce kendinde yaşa.Bende bir şey yok diyorsan bir kez daha bak derim,hala yok diyorsan,etrafa bak derim.Hala hiçbirşey yok diyorsan,valla ben varım derim,ben ümidi severim.

Beni sana vaad etmedim.Sen varsan,bu vaad edilmiş en büyük vaaddir derim.

Gerçek;kendi kanatlarıyla sonsuza uçan Hürr'lerindir,başkalarının malzemesiyle baraka yapan asalakların değil.