Tabi, ben vazgeçtim. Onun kini ve alışkanlıkları ve de zaman zaten onu öldürüyor... Hem işin kötüsü, o yaşlandıkça ve büzüştükçe de garip hissediyorum. Keşke bu kadar kemik bir nevrozu olmasaydı. Keşke bana babalığı, erkek şefkatini tattırsaydı... Yakında ölecek. Onu sadece seyrediyorum şu anda. Huzursuz, mutsuz. Her iktidar bir gün çöküyor. Ve iktidar dediğin ancak onun tebaası olunca bir anlam taşıyor. Yoksa bir iktidar olamaz....

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor